Nora las de eerste drie hoofdstukken om 3 uur ‘s nachts. Vijf minuten later belde ze me op, haar stem eerbiedig en dreigend.
‘Dit is geen boek, Anna,’ fluisterde ze. ‘Dit is een wapen. Als we dit onder jouw naam publiceren, zal Mark zijn PR-bureau inschakelen om je de grond in te boren nog voordat de eerste recensie er is. We moeten dit anders aanpakken.’
‘Hoe dan?’ vroeg ik.
« We publiceren het in afleveringen, » zei Nora. « Anoniem. We presenteren het als ‘Moderne huiselijke misdaadroman’. We bouwen het publiek op totdat het verhaal te belangrijk is om te negeren. Laat hem leven in je woorden voordat hij beseft dat hij in zijn eigen kooi zit. »
De serie werd achtenveertig uur later gepubliceerd op een drukbezocht literair platform onder het pseudoniem A. Vale . De slogan was simpel: Een postpartumthriller die zich afspeelt in de gouden kooien van Manhattan.
De eerste dag werd het vijfduizend keer gelezen. Aan het einde van de week waren dat er vijftigduizend. Het internet doet waar het goed in is: het verzamelt zich rond een vuur. Vrouwen deelden de zin over de vogelverschrikker op TikTok met tranen in hun ogen. Boekinfluencers begonnen te speculeren over de ‘echte’ CEO-echtgenoot.
Mark merkte het eerst niet. Hij was te druk bezig met het maken van foto’s van een « nieuw begin » met Chloe op benefietgala’s. Hij dacht dat hij de microfoon in handen had. Hij vergat dat het publiek er zelf ook een had.
Maar toen begonnen de zoekwoorden op te duiken in de tools voor sociale media-monitoring van Apex Dynamics .
Drieling. Na de bevalling. CEO. Penthouse. Secretaresse.
Een junior analist stuurde een interne memo over een « virale fictieserie die een verontrustende gelijkenis vertoont met hedendaagse leiderschapsschandalen ». Mark lachte het weg tijdens een bestuursvergadering en noemde het « ouderwetse fictie ».
Toen bracht Chloe het ter sprake tijdens het ontbijt. Haar stem klonk dun en nerveus. « Mark, mensen taggen mijn Instagram. Ze noemen me ‘The Prop’ uit dat verhaal. »
Marks vork bleef in de lucht hangen. De eerste barst verscheen in zijn zorgvuldig gecreëerde realiteit. Voor het eerst besefte hij dat er misschien een camera op hem gericht was.
