Winnen ziet er niet uit als een schreeuwpartij in een penthouse-lobby. Het ziet eruit als een audit.
De volgende ochtend zat ik in een kantoor met glazen wanden in Midtown met Elise Park , een vrouw die gespecialiseerd was in het omzetten van rijke narcisten in waarschuwende voorbeelden. Elise vroeg niet hoe ik me voelde; ze vroeg naar onze huwelijkse voorwaarden, onze belastinggeschiedenis en de inloggegevens voor onze gedeelde digitale agenda.
‘Mark is er heel openlijk mee bezig geweest,’ zei Elise, terwijl haar ogen naar de foto van de baby’s op mijn telefoon schoten. ‘Hij denkt dat zijn macht hem onzichtbaar maakt. Hij sluist geld naar offshore consultancykosten die verdacht veel lijken op zwijggeld voor Chloe . Maar belangrijker nog, Anna, hij probeert een verhaal van ‘moederlijke instabiliteit’ te creëren om je schikking te minimaliseren.’
‘Hij wil me afschilderen als de « hormonale vrouw » die niet met een drieling overweg kon,’ zei ik, terwijl de woede eindelijk de overhand kreeg.
‘Precies,’ zei Elise. ‘In de scheidingsrechtbank wint degene die het beste verhaal vertelt. En Marks hele leven is een verhaal dat hij naar eigen inzicht heeft aangepast.’
Die nacht, terwijl de drieling in een steeds wisselend koor van eisen huilde, ontpopte ik me tot verslaggever in mijn eigen huis. Ik controleerde de agenda die Mark vergeten was te desynchroniseren. Ik vond ‘Beleggersvergaderingen’ die in werkelijkheid reserveringen bij het St. Regis waren . Ik opende de verborgen map op de iPad en vond zijn berichten aan Chloe – ongefilterd, arrogant en wreed.
‘Ze is afgeschreven,’ had hij geschreven. ‘Een imagodip. Jij bent de opknapbeurt die ik nodig heb voor de lancering van Apex.’
Mijn handen trilden niet toen ik de schermafbeeldingen maakte. Ik heb ze opgeslagen in een map met de naam ‘Voedingsschema’. Daarna opende ik een leeg document op mijn laptop.
Ik begon te schrijven. Geen dagboek, en geen juridisch betoog. Ik beschreef een scène: koud zonlicht, een penthouse-slaapkamer en een map die als een hamerslag neerkwam. Ik schreef over een man die naar minachting rook en een vrouw die naar melk en slapeloosheid rook. Ik schreef in de tweede persoon, omdat ik wilde dat de lezer het mes tussen zijn eigen ribben voelde.
Ik heb het bestand de titel « Project Vogelverschrikker » gegeven .
