‘Ga,’ zei ik met een vastberadenheid waarvan ik niet wist dat ik die bezat. ‘Morgen om negen uur op het station. Kom niet te laat.’
De deur sloot achter hen. Het geluid galmde door het nu lege huis.
De agenten bleven nog een paar minuten om aantekeningen te maken en Liam de volgende stappen van de juridische procedure uit te leggen. Ik luisterde nauwelijks. Ik was uitgeput – fysiek en emotioneel kapot.
‘Mevrouw Rivas,’ vroeg een van de agenten, ‘heeft u iemand die vannacht bij u kan blijven?’
‘Ik blijf,’ antwoordde Liam meteen. ‘Ik laat haar niet alleen.’
‘Prima,’ zei de agent, terwijl hij hem een kaartje overhandigde. ‘Als u iets nodig heeft, of als hij contact met u probeert op te nemen, bel ons dan meteen.’
Toen ze uiteindelijk vertrokken, viel er een zware stilte in huis.
Liam hielp me weer te gaan zitten. Hij keek naar het eten dat Sophia op tafel had gezet: schalen vol luxe kazen, vleeswaren, ambachtelijk brood, eten dat meer kostte dan ik in weken had gegeten.
“Oma, je moet iets eten.”
“Ik heb geen honger.”
“Alstublieft. Slechts een klein beetje.”
Hij schepte een klein bordje voor me op. De eerste hap smaakte naar as. Maar Liam drong er met zoveel zachtheid en liefde op aan dat ik bleef eten. Elke hap was moeilijk. Mijn maag was eraan gewend geraakt om leeg te zijn.
‘Waarom heb je het me niet verteld?’ vroeg hij na een tijdje. Zijn stem brak. ‘Waarom heb je me niet gebeld? Ik had je kunnen helpen.’
‘Ik wilde je niet ongerust maken,’ fluisterde ik. ‘Je zit op school. Je hebt je eigen leven.’
‘Jij bent mijn grootmoeder,’ zei hij fel. ‘Jij bent belangrijker dan welke les dan ook, dan welk examen dan ook.’
Hij veegde zijn ogen af met de rug van zijn hand.
“Toen ik die lege koelkast zag – toen ik je zo mager zag – dacht ik dat je dood zou gaan. Ik dacht dat ik te laat was.”
‘Ik ben hier,’ zei ik zachtjes. ‘Het gaat goed met me.’
‘Het gaat niet goed met je,’ zei hij met een trillende stem. ‘Maar het komt wel goed. Dat beloof ik je.’
Die nacht sliep Liam op de bank. Hij stond erop dat ik naar mijn kamer ging, naar mijn bed.
Maar voordat ik ging liggen, werd er op de deur geklopt. Het was mevrouw Holly met een pan hete soep.
‘Ik zag de politie,’ zei ze met tranen in haar ogen. ‘Ik begreep wat er aan de hand was. Ik had eerder iets moeten doen. Ik had iemand moeten bellen.’
‘Het is niet jouw schuld, Holly,’ zei ik.
‘Die zoon van je is een schande,’ flapte ze eruit, waarna ze terugdeinsde. ‘Vergeef me dat ik het zeg, maar het is de waarheid. Hoe kan hij dit zijn eigen moeder aandoen?’
Liam nam de pot dankbaar aan. « Dank u wel, mevrouw. Mijn oma moet goed eten. Alles wat u kunt delen, wordt zeer gewaardeerd. »
‘Ik kom morgen langs met meer eten,’ zei Holly, terwijl ze haar ogen afveegde. ‘En ik ga met de andere buren praten. We gaan allemaal helpen.’
Nadat ze vertrokken was, warmde Liam de soep op. Het was kippen- en groentesoep, dik en aromatisch. De geur vulde de keuken en voor het eerst in maanden voelde ik echte honger – een honger om te leven, een honger om door te gaan.
Ik at langzaam en genoot van elke hap. Liam zat tegenover me en keek toe alsof het het belangrijkste ter wereld was.
‘Morgen gaan we naar de advocaat,’ zei hij. ‘We gaan je geld terugkrijgen. We gaan dit rechtzetten.’
‘En wat als dat niet kan?’ vroeg ik. ‘Wat als hij het al allemaal heeft uitgegeven?’
‘Dan verkoopt hij dat huis dat hij voor Carol gekocht heeft,’ zei Liam. ‘Hij verkoopt het en hij geeft je elke cent terug. Echt waar, oma.’
Ik sliep die nacht beter dan in maanden – wetende dat Liam in de woonkamer was, wetende dat ik niet langer alleen was, wetende dat iemand voor me vocht.
De volgende ochtend maakte Liam ontbijt met de restjes van de avond ervoor. Ik at meer dan mijn maag aankon, maar hij stond erop.
Daarna kleedden we ons aan en gingen we naar het kantoor van meneer Davis.
De advocaat was een oudere man met grijs haar en een ernstige uitdrukking. Hij had jarenlang met Arthur samengewerkt aan arbeidsrechtelijke kwesties. Toen hij mijn toestand zag, verstrakte zijn blik.
‘Eleanor,’ zei hij zachtjes, ‘het spijt me zo voor wat je doormaakt. Arthur was een goed mens, en je verdient dit niet.’
We zaten in zijn kantoor. Liam legde alles vanaf het begin uit. Meneer Davis maakte aantekeningen, stelde vragen en bekeek documenten. Toen we klaar waren, leunde hij achterover in zijn stoel met een zucht.
« Dit is overduidelijk een geval van financieel misbruik, » zei hij. « De volmacht gaf hem niet het recht om de gelden voor derden te gebruiken. We hebben meerdere juridische mogelijkheden. »
‘Wat zijn dat?’ vroeg Liam.
“We kunnen de volmacht onmiddellijk intrekken. We kunnen een civiele procedure starten om de gelden terug te vorderen plus een schadevergoeding, en de strafrechtelijke procedure bij de politie is al in gang gezet.”
‘Ik wil de macht intrekken,’ zei ik vastberaden. ‘Ik wil mijn geld terug, maar ik wil mijn zoon niet kapotmaken.’
De advocaat keek me begrijpend aan.
‘Ik snap het,’ zei hij. ‘De liefde van een moeder is ingewikkeld. Maar je moet jezelf beschermen, Eleanor. En als hij dit één keer heeft gedaan, zou hij het zomaar nog eens kunnen proberen.’
‘Die kans krijgt hij niet,’ zei Liam. ‘Daar ga ik voor zorgen.’
