Ik stopte bijna helemaal met eten. Niet omdat ik geen eten had, maar omdat ik nergens meer zin in had. Waarom zou ik verder leven? Waarom zou ik elke ochtend opstaan als de persoon van wie ik het meest hield me zo had gebroken?
Holly klopte meerdere keren op mijn deur. Ik deed niet open. Ik wilde niet dat iemand me zo zag. Ik wilde geen vragen beantwoorden. Ik wilde geen medelijden.
Ik dacht voortdurend aan Arthur – aan hoe hij tot zijn laatste dag had gewerkt, aan hoe hij me had gevraagd goed voor mezelf te zorgen, aan hoe dat geld zijn manier was om ervoor te zorgen dat ik het goed zou hebben als hij er niet meer was.
En ik had gefaald. Ik had de verkeerde persoon vertrouwd. Ik had alles verloren.
Ik dacht eraan de politie te bellen, maar wat zou ik ze vertellen? Ik had zelf de papieren getekend waarmee Julian bevoegdheden kreeg. Technisch gezien had hij het wettelijke recht om mijn geld te beheren, ook al was hij moreel gezien een monster.
Ik dacht erover om een advocaat te raadplegen, maar ik had geen geld om er een te betalen. Ik had nergens geld voor. Ik voelde me gevangen – nutteloos, onzichtbaar – totdat Liam die zaterdag arriveerde.
Mijn kleinzoon, de zoon van Julian, een tweeëntwintigjarige jongeman die in een andere stad rechten studeerde. Hij kwam onverwacht. Hij zei dat hij een paar dagen vrij had en tijd met zijn oma wilde doorbrengen.
Ik probeerde mezelf op te knappen, er toonbaar uit te zien, te glimlachen alsof alles in orde was. Maar Liam was altijd al scherpzinnig geweest. Zelfs als kind merkte hij dingen op die anderen niet zagen.
‘Oma, je ziet er wel heel mager uit,’ zei hij zodra hij binnenkwam. ‘Eet je wel goed?’
‘Ja, mijn liefste,’ loog ik. ‘Gewoon een lichte griep.’
Hij leek niet overtuigd, maar hij drong er niet op aan.
We gingen zitten om te praten. Ik vroeg hem naar zijn studietijd, naar zijn lessen, naar zijn vrienden. Hij vertelde me alles met dat enthousiasme dat me altijd zo ontroerde.
‘Ik heb honger,’ zei hij na een tijdje. ‘Heeft u misschien iets te eten, oma?’
Mijn maag trok samen. De koelkast was leeg. Ik had alleen dat stukje brood en de fles water.
‘Laat me eens kijken, mijn liefste,’ zei ik, terwijl ik opstond en probeerde te verbergen hoe duizelig ik me voelde.
Liam volgde me naar de keuken, en toen deed hij het.
Hij opende de koelkast.
De stilte die volgde was de langste van mijn leven. Liam staarde naar de lege schappen, één voor één, alsof hij niet kon geloven wat hij zag. Zijn hand hield de deur nog steeds open. Het gelige licht van binnen verlichtte zijn gezicht, dat van verbazing overging in verwarring en vervolgens in iets wat op afschuw leek.
Hij draaide zich langzaam naar me toe. Zijn ogen – die zo veel op die van Arthur leken – keken me aan met een intensiteit waardoor ik wilde verdwijnen.
‘Oma,’ zei hij, ‘waarom lijd je honger als je opa’s erfenis hebt gekregen?’
Daar was hij dan – de vraag die ik had gevreesd, de vraag die ik niet wist te beantwoorden zonder het beeld dat Liam van zijn vader had te verpesten.
“Ik? Het is gewoon… ik heb de laatste tijd niet veel honger gehad, schat.”
‘Lieg niet tegen me,’ zei hij. Zijn stem was zacht maar vastberaden. ‘Ik ken je al sinds mijn geboorte. Je verspilt nooit eten. Je koelkast is altijd vol. Wat is er aan de hand?’
De tranen begonnen zonder toestemming over mijn wangen te rollen. Ik kon ze niet langer tegenhouden. Ik kon niet langer doen alsof.
“Het is ingewikkeld, Liam.”
‘Ingewikkeld hoezo? Opa heeft geld nagelaten. Dat weet ik zeker. Ik was bij de begrafenis. Ik hoorde mensen praten over de verzekering, de schikking. Waar is dat geld, oma?’
Voordat ik kon antwoorden, hoorden we de voordeur opengaan – voetstappen in de gang, Julians stem die me riep.
“Mam! Ik heb wat vrienden meegenomen om ze aan je voor te stellen.”
Liam sloot de koelkast langzaam. Er veranderde iets in zijn gezichtsuitdrukking. Hij werd alert, als een dier dat gevaar voelt aankomen. Hij pakte voorzichtig mijn hand.
‘Laten we naar de woonkamer gaan,’ fluisterde hij. ‘Zeg nog niets.’
We verlieten de keuken.
In de woonkamer zaten Julian en Sophia, samen met drie andere stellen die ik niet kende, allemaal elegant gekleed, met dure flessen wijn en dozen met wat eruitzag als heerlijke desserts.
‘Mam,’ riep Julian uit met een brede glimlach, ‘we hebben hier een etentje georganiseerd. Ik hoop dat je het niet erg vindt. Ik wilde jullie graag het huis laten zien waar ik ben opgegroeid.’
Pronken.
Wat wil je laten zien? De afbladderende muren, de oude meubels, de keuken met de lege koelkast.
‘Hoi pap,’ zei Liam. Zijn stem klonk vreemd – beheerst.
“Liam, ik wist niet dat je hier was. Perfect. Zo kun je mijn collega’s van kantoor ontmoeten.”
Sophia was al in de keuken borden aan het halen, alsof dit haar huis was, alsof ik niet bestond. De gasten namen plaats in de woonkamer, kletsten levendig en schonken wijn in. Ik zat in mijn vertrouwde stoel en voelde me als een spook in mijn eigen huis.
Liam stond naast me met een hand op mijn schouder. Ik voelde de spanning in zijn lichaam.
Het gesprek kwam vlot op gang – gelach, verhalen van het werk. Sophia bracht hapjes. Ze had dure snacks gekocht die er heerlijk uitzagen. Mijn maag knorde, maar niemand behalve Liam merkte het. Hij kneep zachtjes in mijn schouder.
Toen keek een van de gasten, een oudere man in een grijs pak, Julian bewonderend aan.
“Julian, ik moet je nogmaals feliciteren. Wat je voor je schoonmoeder hebt gedaan, is ongelooflijk. Niet veel schoonzonen zouden zoiets doen.”
Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik voelde Liams hand op mijn schouder drukken.
‘O ja?’ vroeg Julian met gespeelde bescheidenheid. ‘Nou ja, je doet wat je kunt voor je familie.’
‘Waar heb je het over?’ vroeg een andere vrouw nieuwsgierig.
Sophia lachte, duidelijk trots.
“Mijn man kocht een huis voor mijn moeder – een prachtig huis met drie slaapkamers in een fijne buurt. Mijn moeder huilde van blijdschap toen hij haar de sleutels gaf.”
‘Wat gul,’ merkte iemand anders op.
Het voelde alsof de wereld in slow motion bewoog. Dit gebeurde echt. Het gebeurde werkelijk. Ze zouden hierover praten in mijn bijzijn – in het bijzijn van Liam.
‘En hoe kunt u dat betalen met uw salaris?’ vroeg de man in het grijze pak. ‘Huizen zijn momenteel zo duur.’
Een seconde lang viel er een stilte.
Julian keek naar Sophia. Ze gaf hem een veelbetekenende blik. Toen stond hij op, schonk zichzelf nog wat wijn in en, met opgeheven hoofd en vol trots, sprak hij de woorden die alles zouden veranderen.
“Ik heb haar geld aan mijn schoonmoeder, Carol, gegeven om haar nieuwe huis te kopen.”
De lucht ontsnapte uit mijn longen. De kamer draaide. De gasten keken hem aan, aanvankelijk verward, terwijl ze probeerden te bevatten wat hij zojuist had gezegd.
« Haar geld? » vroeg iemand.
‘Ja,’ vervolgde Julian, terwijl hij een flinke slok wijn nam. ‘Het geld van mijn moeder. De erfenis van mijn vader. Ze heeft het niet nodig. Wat moet een zeventigjarige vrouw nou met zoveel geld?’
Hij haalde zijn schouders op alsof het vanzelfsprekend was.
“Aan de andere kant heeft Carol vijf kinderen in haar eentje grootgebracht. Ze heeft haar hele leven huizen schoongemaakt. Ze verdiende het om voor het eerst iets voor zichzelf te hebben.”
De gasten wisselden ongemakkelijke blikken uit. Sommigen keken naar waar ik zat. Ik kon me niet bewegen. Ik kon niet spreken. Het was alsof mijn lichaam versteend was.
‘Julian,’ probeerde Sophia te zeggen, maar ze besefte te laat dat dit misschien niet iets was om mee te pronken.
Maar hij hield niet op. De wijn had zijn tong losgemaakt – of misschien had hij het altijd al willen zeggen. Misschien moest iedereen weten hoe nobel hij was geweest.
“Mijn schoonmoeder verdiende het meer. Mijn moeder had een goed huwelijk. Ze had een huis. Ze kreeg hulp. Carol had dat allemaal niet. Dus ja, ik heb het geld van mijn moeder gebruikt om iemand die het echt nodig had een beter leven te geven.”
De stilte in de kamer was nu oorverdovend.
Iedereen keek me aan. Ik zag het medelijden in hun ogen – de plaatsvervangende schaamte. Een van de vrouwen opende haar mond alsof ze iets wilde zeggen, maar sloot hem meteen weer.
En toen bewoog Liam zich.
