Mijn kleinzoon kwam op bezoek en zag de lege koelkast.
‘Oma, waarom lijd je honger als je de erfenis van opa hebt gekregen?’
Op dat moment kwam mijn zoon de kamer uit en zei trots: « Ik heb haar geld aan mijn schoonmoeder gegeven zodat ze een nieuw huis voor haar kan kopen! »
Toen trok mijn kleinzoon langzaam zijn jas uit…
…en deed iets waardoor ik heel veel van hem ging houden.
‘Waarom lijd je honger als je opa’s erfenis hebt gekregen?’ galmde de stem van mijn kleinzoon Liam die zaterdagmiddag door de keuken. Hij had net de koelkast opengetrokken en stond als versteend voor de lege schappen. Er stond alleen een halfvolle fles water en een stuk oud brood, in een servet gewikkeld.
Hij keek me met grote ogen aan, wachtend op een antwoord dat ik niet wist te geven. De woorden bleven als stenen in mijn keel steken. Mijn mond ging open, maar er kwam geen geluid uit.
Voordat ik ook maar iets kon uitleggen, hoorde ik voetstappen uit de gang komen. Mijn zoon Julian verscheen in de deuropening van de woonkamer, waar alle gasten verzameld waren voor het diner dat Sophia had georganiseerd. En toen zei hij het – hij zei het voor ieders ogen, met een glimlach op zijn gezicht, zijn borst vooruit van trots alsof hij het mooiste nieuws ter wereld aankondigde.
“Ik gaf haar geld aan mijn schoonmoeder, Carol, zodat ze een nieuw huis voor haar kon kopen. Zij verdiende het meer. Ze heeft mijn vrouw helemaal alleen opgevoed. Ze heeft haar hele leven gewerkt.”
De wereld stond op dat moment stil. Het gemurmel van de gasten verstomde plotseling. Iedereen keek naar mij. Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen, voelde de muren van mijn eigen huis op me afkomen.
Liam trok langzaam zijn jas uit, met een kalmte die ik nog nooit eerder bij hem had gezien. Zijn bewegingen waren weloverwogen, beheerst, alsof elk gebaar een doel had. Er was iets in zijn ogen veranderd. Hij was niet langer de jongen die vroeger door deze gangen rende. Hij was een man die een verschrikkelijke waarheid onder ogen zag.
Maar laat me je vertellen hoe ik op dit punt ben beland – hoe een zeventigjarige vrouw die haar hele leven heeft gewerkt, die haar zoon alleen heeft opgevoed, die slechts twee jaar geleden de liefde van haar leven heeft begraven, nu met een lege koelkast zit terwijl haar eigen geld werd gebruikt om luxeartikelen voor vreemden te kopen.
Mijn naam is Eleanor. Vijfenveertig jaar lang was ik getrouwd met Arthur, de beste man die ooit op deze aarde heeft geleefd. Hij werkte in de bouw sinds zijn zeventiende – grote, eeltige handen, altijd besmeurd met cement, handen die me op koude nachten vasthielden, die onze zoon Julian droegen toen hij een baby was, en die dit huis steen voor steen hebben opgebouwd.
Ik werkte ook. Overdag maakte ik huizen schoon, ‘s middags streek ik kleren en ‘s avonds naaide ik. Niets was ons te veel. We wilden Julian geven wat wij nooit hadden gehad: een opleiding, kansen, een betere toekomst.
Toen Julian twaalf jaar oud was, kreeg Arthur een ongeluk op de bouwplaats. Hij viel van een steiger. Hij lag drie maanden in het ziekenhuis en ik werkte dubbel, driedubbel. Ik verkocht de paar sieraden die ik had. Ik leende geld. Ik smeekte. Maar we kwamen erdoorheen. Dat deden we altijd.
Samen waren we onoverwinnelijk.
De jaren verstreken en Julian groeide op. Hij haalde een diploma in bedrijfskunde. Hij kreeg een kantoorbaan. Hij trouwde met Sophia, een meisje dat lief en beleefd leek. Ik was zo trots. Mijn zoon had bereikt waar we voor hem van gedroomd hadden.
Maar toen werd Arthur ziek.
Kanker – een woord dat niemand wil horen.
Twee jaar lang hebben we gevochten. Twee jaar lang hebben we hem zien wegkwijnen, zijn hand vastgehouden terwijl de pijn hem kapotmaakte, hem beloofd dat alles goed zou komen, terwijl we allebei wisten dat dat niet waar was.
Hij overleed twee jaar geleden, op een dinsdagochtend. De zon scheen door het ziekenhuisraam en hij keek me aan met die vermoeide ogen.
“Eleanor, mijn liefste… zorg goed voor jezelf. Beloof me dat je goed voor jezelf zult zorgen.”
Dat waren zijn laatste woorden.
Ik had het hem beloofd, maar ik wist niet dat het zo moeilijk zou zijn om die belofte na te komen.
Na de begrafenis ontdekte ik dat Arthur zorgvuldiger was geweest dan ik had gedacht. Er was een levensverzekering, een schadevergoeding die het bedrijf na jarenlange juridische strijd eindelijk had toegezegd te betalen, en een klein pensioen dat ik maandelijks zou ontvangen.
In totaal was het bijna $150.000 – voor ons, die nooit iets hadden gehad.
Het was een fortuin. Het was het resultaat van vijfenveertig jaar werk, van opoffering, van Arthurs gebroken lichaam. Het was de toekomst die hij voor mij wilde veiligstellen.
Ik huilde toen ik die bedragen op de bankrekening zag. Ik huilde omdat Arthur er niet meer was om ervan te genieten. Ik huilde omdat dat geld de bittere smaak van zijn afwezigheid droeg.
Julian stond me gedurende het hele proces bij. Hij hielp me met het papierwerk, met de advocaten en met de bank. Hij leek zich zo veel zorgen om me te maken, zo attent.
Na de begrafenis begon hij vaker langs te komen. Hij bracht eten mee, bleef praten en vroeg hoe het met me ging. Ik was zo eenzaam in dat grote huis. Elke hoek herinnerde me aan Arthur: zijn lege stoel aan tafel, zijn kant van het bed koud, zijn gereedschap in de garage, wachtend op handen die nooit meer terug zouden keren.
De aanwezigheid van Julian gaf me een gevoel van minder verlorenheid. Ik dacht dat ik eindelijk, op mijn oude dag, mijn zoon om me heen zou hebben – dat hij, na al die jaren waarin ik hem druk had zien zijn met zijn werk, zijn vrouw en zijn leven, nu eindelijk tijd zou maken voor zijn weduwe moeder.
Wat was ik naïef.
