‘Kom op, het wordt fantastisch,’ drong hij aan. ‘We zouden de uitslagen zelfs hier en nu al kunnen bekendmaken. Maak er onderdeel van de festiviteiten van. Wat vinden jullie ervan?’
Er klonken bemoedigende reacties uit het publiek. Iemand zei: « Wat lief. » Een ander merkte op dat ze wenste dat haar man ook zo attent was.
‘Nou ja…’ Ik keek om me heen, alsof ik de verlegen echtgenote was. ‘Als iedereen het een goed idee vindt…’
Grant straalde helemaal.
Dit was zijn moment. De val die hij ruim een jaar had opgebouwd, stond op het punt dicht te slaan. Hij kon mijn geld, mijn vernedering, mijn ondergang al proeven.
Hij besefte gewoon niet wiens nek in de val zat.
Als dit verhaal je op het puntje van je stoel houdt, druk dan op de like-knop. Ik lees graag je mening in de reacties.
Laten we nu overgaan tot waar jullie op hebben gewacht.
In plaats van een DNA-testkit tevoorschijn te halen, liep ik naar het kleine podiumpje dat we bij de fontein hadden neergezet – het podiumpje bedoeld voor toasts en toespraken. Ik pakte de microfoon.
Grant glimlachte me toe vanuit de menigte, met een glas champagne in zijn hand. Hij was al bezig zijn geschokte, verslagen gezicht te oefenen – de tranen die hij zou laten vallen wanneer de ‘waarheid’ over zijn ontrouwe vrouw aan het licht zou komen.
‘Hartelijk dank dat jullie vandaag gekomen zijn,’ zei ik, mijn stem galmde over het gazon. ‘Dit feest hoort te draaien om vieren, om familie, om de waarheid.’
Ik vond Grants ogen in de menigte.
“Mijn man zei dat hij vandaag iets bijzonders wilde onthullen, dus ik ga hem daarbij helpen.”
Zijn glimlach verdween slechts een seconde – de eerste barst in zijn acteerwerk.
Ik reikte onder het podium en haalde er een map uit.
“Drie maanden geleden ontdekte ik iets over mijn man dat alles veranderde wat ik dacht te weten over mijn huwelijk. Ik wil dit vandaag met jullie delen, want Grant heeft gelijk: het moet om de waarheid gaan.”
Grants glimlach was nu als versteend. Zijn champagneglas was halverwege zijn lippen blijven steken.
“Grant en ik hadden problemen met vruchtbaarheid. Zijn diagnose betekende dat natuurlijke conceptie voor ons onmogelijk was, dus hebben we IVF gedaan bij een kliniek die hij had uitgekozen.”
Ik hield het eerste document omhoog.
“Dit zijn de dossiers van die kliniek. De originele dossiers – voordat iemand de kans kreeg om ze te wijzigen.”
Ik liet dat woord in de lucht hangen.
Origineel.
Grants gezicht werd bleek.
« Uit deze documenten blijkt dat mijn man twee medewerkers van de kliniek heeft omgekocht om zijn spermamonster te verwisselen met donorsperma. Hij betaalde 30.000 dollar aan een verpleegster. Hij betaalde de embryoloog. En hij betaalde 15.000 dollar aan een jonge man genaamd Derek Sykes. »
Ik gebaarde naar de rand van de menigte. Derek stapte naar voren – een 28-jarige student die dacht dat hij een onvruchtbaar stel hielp, en niet meedeed aan fraude.
“Het leveren van het sperma dat is gebruikt om mijn kind te verwekken, zonder mijn medeweten en zonder mijn toestemming.”
Er klonk een golf van geschrokken reacties in de menigte. Grants moeder greep de arm van zijn vader. Iemand liet een champagneglas vallen en het spatte in stukken uiteen op de terrastegels.
‘Het plan van mijn man was simpel,’ vervolgde ik. ‘Wachten tot ons kind geboren was. Een DNA-test eisen, en wanneer de resultaten zouden uitwijzen dat hij niet de biologische vader was – wat hij al wist dat zou gebeuren – zou hij me beschuldigen van overspel.’
Ik hield nog meer documenten omhoog.
“In onze huwelijkscontracten staat een clausule over overspel. Als ik hem ontrouw zou zijn geweest, zou ik hem 500.000 dollar verschuldigd zijn. Hij zou een rechtszaak kunnen aanspannen voor een aanvullende schadevergoeding. Hij zou mijn reputatie kunnen ruïneren. Hij zou alles wat mijn grootmoeder me heeft nagelaten kunnen meenemen en ervandoor gaan.”
Grant vond zijn stem terug. Die klonk verstikt en wanhopig.
‘Daphne, schat, dit is echt te gek. Je bent in de war. Het komt door de zwangerschap, door de hormonen. Je denkt niet helder na.’
‘Ik ben nog niet klaar.’ Mijn stem klonk ijzig.
De menigte werd stil.
« Naast het omkopen van de fertiliteitskliniek heeft mijn man ongeveer $50.000 van zijn cliënten bij zijn bedrijf verduisterd om dit plan te financieren. »
Ik keek naar een man die vlak bij de bar stond – Grants baas, die in het geheim was uitgenodigd.
« Zijn bedrijf is nu op de hoogte en doet onderzoek. »
Grants baas zette zijn drankje neer. Zijn gezicht sprak boekdelen.
“Mijn man heeft ook nog eens $180.000 aan gokschulden. Geld dat hij verschuldigd is aan mensen die niet gediend zijn van late betalingen.”
‘En de afgelopen acht maanden—’ Ik haalde de foto’s tevoorschijn. Niets expliciets, maar romantisch genoeg om geen twijfel te laten bestaan. ‘Hij heeft een affaire met zijn assistente.’
Grants moeder maakte een geluid alsof ze een klap in haar maag had gekregen.
Ik toonde de foto’s – restaurantdiners, hotelingangen, het soort bewijsmateriaal dat elke mogelijkheid tot ontkenning uitsluit.
‘Dit was niet eens zijn eerste poging,’ voegde ik eraan toe. ‘Vijf jaar geleden had hij in Boston een andere vrouw met familiegeld op het oog. Die relatie eindigde toen ze financiële onregelmatigheden ontdekte. Ze heeft een verklaring afgelegd aan de rechercheurs en is bereid te getuigen.’
Grants champagneglas gleed uit zijn vingers. Het viel op het stenen terras en spatte uiteen, waardoor de champagne over zijn dure schoenen spoot.
‘Dat zijn—dat zijn leugens,’ stamelde hij. ‘Ze verzint dit. Ze is geestelijk instabiel. De zwangerschap heeft haar geest aangetast—’
‘Grant.’ De stem van zijn eigen moeder klonk door het lawaai heen – zacht, maar scherp genoeg om je door het hoofd te snijden. ‘Is dit allemaal waar?’
Hij draaide zich naar haar toe en opende zijn mond om alles te ontkennen.
Er kwam niets uit.
Molly Brennan stapte naar voren vanaf de plek waar ze bij het gastenverblijf had gestaan, bleek maar vastberaden.
‘Ik ben de verpleegster die hij heeft omgekocht,’ zei ze. ‘Ik heb alles gedocumenteerd. Ik heb al een verklaring afgelegd bij de politie.’
Derek Sykes nam vervolgens het woord.
“Hij betaalde me 15.000 dollar en vertelde me dat het een privéafspraak was. Ik had geen idee dat ik betrokken was bij fraude totdat de onderzoeker van mevrouw Wilson vorige maand contact met me opnam.”
Grant keek wild om zich heen naar de gezichten van de mensen die tien minuten geleden nog met hem hadden gelachen: zijn collega’s, zijn familie, de societyvrienden op wie hij zo hard had geprobeerd indruk te maken.
Iedereen staarde hem aan alsof hij iets rottends was dat ze net op hun schoen hadden ontdekt.
Vervolgens kwamen twee politieagenten uit het gastenverblijf tevoorschijn en liepen rustig over het gazon.
‘Grant Mercer.’ De stem van de eerste agent klonk professioneel en neutraal. ‘U bent gearresteerd voor fraude, samenzwering en verduistering. U hebt het recht om te zwijgen. Alles wat u zegt, kan en zal tegen u worden gebruikt in de rechtbank.’
Ze boeiden hem daar, recht voor ieders ogen.
Zijn moeder snikte nu. Zijn vader weigerde hem aan te kijken en staarde naar de grond alsof hij wenste dat die zich zou openen en hem zou verzwelgen.
Terwijl ze hem naar de politieauto begeleidden, probeerde Grant het nog een laatste keer – een laatste manipulatie.
‘Daphne, alsjeblieft.’ Zijn stem brak. ‘We kunnen dit oplossen. Ik heb fouten gemaakt, maar ik hou van je. Ik heb altijd van je gehouden. Doe dit niet. Denk aan onze baby. Denk aan ons gezin.’
Ik keek hem aan. Ik keek echt naar de man met wie ik drie jaar lang mijn leven had gedeeld. De man die ik zelfs tegenover mijn eigen moeder had verdedigd.
De man die bij een altaar had gestaan en beloofd had me lief te hebben en te beschermen, terwijl hij ondertussen berekende hoeveel hij kon stelen.
‘Je hebt helemaal gelijk, Grant,’ zei ik. ‘We hebben het net opgelost.’
Ze zetten hem achterin de politieauto. Ik keek toe hoe de auto wegreed over het lange grindpad, langs de tuinen die mijn grootmoeder een halve eeuw geleden had aangelegd, door de ijzeren poorten van het landgoed dat Grant zo graag had willen bezitten.
Vijftig gasten stonden in absolute stilte.
Toen kwam mijn moeder naar me toe en sloeg haar arm om mijn schouders.
‘Ik ben trots op je,’ zei ze zachtjes. ‘Je grootmoeder zou dat ook zijn.’
En voor het eerst in maanden haalde ik diep adem.
Grant kreeg geen borgtocht. Vluchtgevaar, zei de rechter. Gezien zijn gokschulden en de mensen aan wie hij geld schuldig was, was de kans te groot dat hij zou verdwijnen.
De schuldeisers die met gokken te maken hadden, toonden al snel grote belangstelling toen de arrestatie in het nieuws kwam. Ze waren geduldig geweest zolang Grant een rijke vrouw had.
Dat geduld verdween als sneeuw voor de zon op het moment dat ze beseften dat de geldstroom was ontspoord.
Zijn minnares – de assistente met wie hij al acht maanden stiekem een relatie had – nam de ochtend na het feest ontslag bij zijn bedrijf. Ze had haar bureau niet eens leeggehaald.
Ik heb net een e-mail verstuurd en ben vervolgens verdwenen.
Ze wachtte niet tot de handboeien dichtklikten voordat ze wegrende. Ik heb ratten gezien die een zinkend schip met meer loyaliteit verlieten.
Ratten hebben tenminste nog het fatsoen om één keer achterom te kijken.
Het bedrijf van Grant rondde het interne onderzoek binnen twee weken af. Er werd vastgesteld dat er $53.000 vermist was. Ze dienden zelf een strafrechtelijke aanklacht in.
De vrouw uit Boston, Caroline Ashford, heeft zich publiekelijk gemeld nadat ze over de arrestatie had gehoord.
Vijf jaar lang voelde ze zich dom omdat ze in zijn val was gelopen. Te verlegen om gerechtigheid te zoeken.
Ze schaamde zich niet langer. Haar verklaring voegde een extra dimensie toe aan de zaak die de aanklagers aan het opbouwen waren.
De scheiding werd in recordtijd afgerond. Grants advocaat probeerde te onderhandelen, maar er viel niets te onderhandelen.
De clausule over overspel in de huwelijkscontracten – die Grant juist tegen me wilde gebruiken – werkte in mijn voordeel.
Nu was hij degene die al acht maanden ontrouw was geweest. Hij was mij iets verschuldigd, niet andersom.
Niet dat hij iets te bieden had. Elk bezit dat hij beweerde te hebben, was geleend, gestolen of verzonnen.
De strafzaak verliep vlot. Molly Brennan legde een getuigenis af. De embryoloog werkte volledig mee in ruil voor een lagere straf. Derek Sykes gaf een verklaring af.
De papieren sporen die Grant dacht te hebben verborgen, bleken helemaal niet verborgen te zijn.
Fraude. Samenzwering. Verduistering.
Elke aanklacht bleef hangen. Elke aanklacht sleepte zich jarenlang voort.
Zijn ouders kwamen na de eerste week niet meer naar de rechtbank. Zijn vader bracht een verklaring uit waarin hij zei dat Grant keuzes had gemaakt die geen enkele ouder kan verdedigen.
Zijn moeder werd opgenomen in een instelling voor uitputting, wat rijke mensen gebruiken als ze de realiteit niet meer aankunnen.
Grant Mercer, die vier jaar geleden met zoveel charmante innemendheid mijn leven was binnengestapt, zou de volgende jaren in de gevangenis doorbrengen.
Als hij uiteindelijk vrijkwam, zou hij niets meer hebben. Geen geld, geen carrière, geen familie die hem wilde erkennen, geen toekomstige doelwitten die zijn strafblad niet met een simpele zoekopdracht op zijn naam zouden vinden.
De val die hij zo geduldig en zorgvuldig had gebouwd, was dichtgeklapt en was in zijn eigen nek terechtgekomen.
