De voorbereiding
Die avond nam Evelyn ons mee winkelen. Niet in warenhuizen zoals ik normaal gesproken zou doen, maar in boetieks waar de kleding geen prijskaartjes had, want als je ernaar moest vragen, kon je het je niet veroorloven.
‘Ik heb geen dure kleren nodig,’ protesteerde ik.
‘Je krijgt geen mooie kleren,’ zei Evelyn. ‘Je krijgt een harnas. Dat is een verschil.’
Ze liet de verkoopster een eenvoudige jurk voor me halen – middernachtblauw, goed gesneden, elegant zonder opzichtig te zijn. Hij paste perfect. Toen ik in de spiegel keek, zag ik iemand die ik ooit was, iemand waarvan ik vergeten was dat ze bestond.
Laya kreeg ook een jurk – zachtroze met een witte kraag – en schoenen die haar wél pasten. Ze draaide zich vol enthousiasme om voor de spiegel.
‘Oma,’ zei ik zachtjes terwijl Laya even afgeleid was. ‘Ik kan je dit nooit terugbetalen.’
Evelyn keek me aan, haar uitdrukking verzachtte. ‘Ik wil niet dat je me terugbetaalt. Ik wil dat je iets onthoudt: je bent niet in deze positie beland omdat je gefaald hebt. Je bent hier omdat je bestolen bent. Dat is een verschil.’
We kwamen om 19:30 uur aan bij de Riverside Banquet Hall. Het feest was al in volle gang – ik hoorde gelach en muziek door de deuren heen.
Evelyn had geregeld dat Laya in een privékamer kon verblijven met een vertrouwde assistente genaamd Margaret, die al twintig jaar voor Evelyn werkte. Laya had films, snacks en speelgoed tot haar beschikking – een paradijs vergeleken met het asiel.
‘Weet je zeker dat je niet naar binnen wilt komen?’ vroeg ik haar.
Laya schudde haar hoofd. « Ik hou niet van luide feestjes. En Margaret zegt dat we Frozen kunnen kijken. »
Ik kuste haar voorhoofd. « Ik hou van je. »
“Ik hou ook van jou, mam.”
Evelyn wachtte op me in de gang. Ze zag eruit alsof ze op het punt stond een vergadering in een directiekamer bij te wonen, in plaats van een familiediner.
‘Klaar?’ vroeg ze.
‘Nee,’ gaf ik toe.
‘Goed,’ zei ze. ‘Angst houdt je scherp. Luister nu goed. Jij loopt als eerste naar binnen. Laat ze je zien. Laat ze in paniek raken. Dan maak ik mijn entree.’
“Wat ga je doen?”
‘Ik ga de waarheid vertellen,’ zei Evelyn kortaf. ‘En de waarheid zal hen verpletteren.’
