Het diner vond plaats in een chique steakhouse vlakbij de basis. We zaten in een afgezonderd hoekje. Mijn vader bestelde een fles dure wijn.
‘Dus,’ begon mijn vader, terwijl hij zijn glas neerzette. ‘Een kolonel.’
Ik knikte.
“Dat is een opmerkelijk snelle vooruitgang.”
‘Promoties in het veld,’ zei ik. ‘Het programma versnelt de doorlooptijden op basis van prestaties.’
‘Waarom de luchtmacht?’ vroeg hij, de pijn duidelijk hoorbaar.
‘Ze hebben me aangenomen,’ zei ik. ‘Het werk sloot goed aan bij mijn vaardigheden. Patroonherkenning. Asymmetrische omgevingen.’
Jack boog zich voorover. « Dat litteken op je schouder? Van dat ‘auto-ongeluk’? »
‘Kabul,’ zei ik. ‘De operatie is misgelopen.’
Mijn moeder begon te huilen. « We hebben je zoveel verdriet gedaan… over de verdwenen foto’s… over het feit dat je je niet genoeg hebt ingezet. »
‘Je wist het niet,’ zei ik. ‘Dat kon ook niet.’
‘Maar we hadden je moeten vertrouwen,’ hield ze vol. ‘We hadden moeten zien dat er meer in je zat dan dat.’
Mijn vader keek me aan. Hij keek me echt aan.
‘Ik was het hardst voor jou,’ gaf hij toe. ‘Ik vatte jouw ‘falen’ persoonlijk op. Ik maakte er een kwestie van mijn nalatenschap van.’
‘Ik begreep het,’ zei ik tegen hem. ‘Het was mijn plicht om de dekmantel te bewaren. Zelfs als dat betekende dat jij het niet zou weten.’
Jack lachte kort en scherp. « Jeetje, ik moet wel als een idioot hebben geklonken. Opscheppen over mijn training terwijl jullie de Joint Chiefs of Staff aan het briefen waren. »
‘Nee,’ verzekerde ik hem. ‘Je prestaties zijn echt, Jack. Alleen… anders.’
Mijn vader stond op. Hij trok zijn jas recht. Hij stak zijn hand uit.
‘Kolonel Hayes,’ zei hij, waarbij hij voor het eerst mijn rang gebruikte. ‘Ik denk dat ik u mijn excuses moet aanbieden. En mijn respect.’
Ik pakte zijn hand. « Dank u wel, kapitein. »
