4. Keerpunt: De arrestatie
De climax was chaotisch. Het was onwaardig. Het was perfect.
Toen de rechercheurs Vanessa overeind hielpen, spatte de illusie van de ‘perfecte bruid’ volledig uiteen. Ze huilde niet elegant; ze snauwde. Ze schopte naar de agenten, haar hakken scheurden de tule van haar jurk.
“Haal je handen van me af! Weet je wel wie ik ben? Mijn vader is de eigenaar van deze stad!”
‘Niet meer, mevrouw,’ zei de rechercheur, terwijl hij de handboeien om haar polsen klikte. Het metalen klikgeluid galmde door de stille kapel.
Liam liep naar de plek waar ze werd vastgehouden. Hij keek op haar neer. Er was geen medelijden in zijn ogen, alleen de koude uitputting van een man die al een half decennium zijn adem had ingehouden.
‘JE HEBT DE VERKEERDE DOCHTER GEKOZEN OM TE REDDEN, EN DE VERKEERDE MAN OM TE VERTROUWEN,’ zei de bruidegom, terwijl de handboeien glinsterden in het altaarlicht.
Hij sprak niet alleen met Vanessa. Hij keek op naar Marcus Sterling.
Vanessa stormde op hem af, maar werd alleen door de detective tegengehouden. « Ik deed het voor ons! Ik deed het omdat ze in de weg zat! Ze was altijd aan het zeuren, altijd deprimerend! Jij verdiende iemand die straalt, Liam! Niet dat gebroken, kleine kreupele ding! »
‘Die « gebroken kleine kreupele »,’ zei Liam met ijzige stem, ‘is de sterkste vrouw die ik ooit heb gekend. Ze heeft de val overleefd. Ze heeft de operaties overleefd. Ze heeft de isolatie overleefd. En ze heeft jou overleefd.’
De politie begon Vanessa door het gangpad te slepen. Terwijl ze langs de gasten liep, deinsden mensen achteruit en trokken hun dure stoffen bij haar vandaan alsof ze besmettelijk was.
« Papa! » schreeuwde Vanessa nog een laatste keer toen ze achter in de kerk aankwamen.
Marcus Sterling stond in het gangpad. Toen Vanessa hem passeerde, stak hij zijn hand niet uit. Hij greep niet in. Hij staarde strak voor zich uit, zijn gezicht een masker van zelfbehoud. Hij liet hen haar meenemen.
Toen de zware deuren dichtklapten, was de stilte die volgde oorverdovend.
Marcus draaide zich langzaam om. Hij zag er nu klein uit. De arrogantie was verdwenen, en had plaatsgemaakt voor een doodsbange oude man. Hij keek naar Clara, die nog steeds bij de achterste bank stond.
Hij deed een stap in haar richting. « Clara… »
Clara verroerde zich niet. Ze bekeek hem met de afstandelijke nieuwsgierigheid van een wetenschapper die een insect onder een microscoop bestudeert.
‘Ik wist het niet,’ stamelde Marcus, terwijl zijn handen trilden. ‘Ik zweer het je, Clara. Ze zei dat het een ongeluk was. Ik dacht… ik dacht dat ik het gezin beschermde.’
‘Je dacht zeker dat het makkelijker was om van de dochter te houden die niet gebroken was,’ zei Clara. Haar stem was niet luid, maar ze droeg wel. ‘Je vroeg me waarom ik nog leef? Ik heb het overleefd uit wraakzucht, pap. De eerste twee jaar puur uit wraakzucht. En toen…’ Ze keek naar Liam. ‘Toen overleefde ik voor gerechtigheid.’
‘Ik kan het goedmaken,’ smeekte Marcus, de wanhoop sluipend in zijn stem. Hij keek de gasten om zich heen aan en besefte dat zijn reputatie met de seconde afbrokkelde. ‘Clara, alsjeblieft. We kunnen opnieuw beginnen. Je bent mijn dochter. Mijn enige dochter.’
Clara lachte. Het was een droog, humorloos geluid.
“Je hebt vandaag beide dochters verloren, papa. De ene aan de gevangenis en de andere aan de waarheid.”
Ze keerde hem de rug toe. Het was het moeilijkste wat ze ooit had gedaan, en tegelijkertijd het makkelijkste. De band was verbroken. De manipulatie – de jarenlange beschuldigingen dat ze gek, onhandig en onbeminnelijk was – verdween als sneeuw voor de zon in het licht van de videobeelden. Zij was niet de gekke. Dat was ze nooit geweest.
