3. Conflictontwikkeling: De lange termijn
De stilte die volgde was absoluut. De wind buiten leek te zijn gaan liggen. Zelfs de zee hield haar adem in.
‘Liam?’ fluisterde Vanessa, haar stem trillend. Ze reikte naar zijn hand, maar hij deed een abrupte stap achteruit.
‘Raak me niet aan,’ zei hij. De afkeer in zijn stem was zo sterk dat je die bijna fysiek kon voelen.
‘Wat doe je? Is dit een grap?’ Vanessa’s glimlach was een angstaanjagende grimas van paniek. ‘Schatje, iedereen kijkt.’
‘Ik weet het,’ zei Liam. ‘Dat is precies de bedoeling.’
Hij greep in de binnenzak van zijn smokingjasje. Hij haalde er geen ringdoosje uit. Hij haalde er een zwarte USB-stick uit. Hij draaide zich om naar de audiovisuele technicus aan de zijkant van het podium – een man die Clara herkende als een oude vriend van Liam uit zijn tijd bij de inlichtingendienst.
‘Speel het af,’ beval Liam.
« Liam, hou op! » snauwde Marcus Sterling vanaf de eerste rij. « Je krijgt koudwatervrees. We kunnen dit onder vier ogen bespreken— »
‘Ga zitten, Marcus,’ snauwde Liam. De autoriteit in zijn stem bracht de oudere man tot zwijgen. ‘Je wilde een show. Die krijg je.’
Een groot projectiescherm zakte achter het altaar naar beneden en belemmerde het zicht op de oceaan. De projector kwam zoemend tot leven.
« Vijf jaar geleden, » zei Liam kalm tegen het publiek, « verloor Clara Sterling de controle over haar auto op Route 1. In het politierapport stond dat het om een fout van de bestuurder ging. Intoxicatie. Emotionele instabiliteit. »
Hij keek naar Clara op de achterste rij. ‘Maar Clara drinkt niet als ze rijdt. En het enige wat die avond instabiel was, was de remleiding van haar auto.’
« Leugens! » schreeuwde Vanessa. « Hij liegt! Hij is gek! »
‘Ik vond de vloeistof de volgende ochtend op de oprit,’ vervolgde Liam, de bruid negerend. ‘Ik wist dat het geen ongeluk was. Maar ik kon niet bewijzen wie het gedaan had. Niet op dat moment. Het bewijs was weggespoeld, de auto was binnen vierentwintig uur samengeperst in opdracht van Marcus.’
Op het scherm begon een video af te spelen. Het beeld was korrelig en opgenomen met een verborgen camera in een woonkamer. De tijdsaanduiding was van drie jaar geleden.
Het publiek keek vol afschuw toe hoe een duidelijk dronken Vanessa op het scherm verscheen, ijsberend in haar penthouse-woonkamer met een glas wijn in haar hand. Ze praatte met een vriendin – een van haar bruidsmeisjes die op dat moment bij het altaar stond en eruitzag alsof ze elk moment flauw kon vallen.
Video Vanessa: “Het is zo irritant. Liam blijft maar vragen naar de sterfdag van haar. Hij laat het maar niet los.”
Video Bruidsmeisje: “Je moet gewoon geduld hebben. Hij zal haar uiteindelijk wel vergeten.”
Video Vanessa: “Dat hoop ik maar. Ik ben niet voor niets met een kniptang onder die verdomde auto gekropen om voor altijd de tweede keus te blijven.”
De geschokte reactie van het publiek was een fysieke geluidsgolf.
Op het scherm lachte Vanessa – een koud, wreed geluid. ‘Het was zo makkelijk. Draaien, knippen. Papa regelde de rest. Hij dacht dat het gewoon slecht onderhoud was, maar hij zorgde ervoor dat het onderzoek doodbloedde. Hij wist het diep van binnen. Hij kiest altijd de winnaar.’
Het beeld werd zwart.
Liam keek naar Vanessa. Ze stond als aan de grond genageld, haar gezicht was bleek en wit, haar mond opende en sloot zich als een vis op het droge.
‘Ik ben niet bij je gebleven omdat ik van je hield, Vanessa,’ zei Liam, zijn stem zakte tot een gevaarlijk gefluister dat perfect door de microfoon werd opgevangen. ‘Ik haatte elke seconde dat ik je hand vast moest houden. Elke keer dat je me kuste, wilde ik overgeven. Ik ben vijf jaar bij je gebleven omdat ik een bekentenis nodig had.’
Hij gebaarde naar het scherm. « En het heeft drie jaar geduurd voordat je dronken genoeg was en je je op je gemak voelde om het toe te geven. »
‘Jij… jij hebt me gebruikt,’ fluisterde Vanessa, de ironie volledig aan haar voorbijgaand. ‘Je hebt vijf jaar lang tegen me gelogen?’
‘Ik onderzocht een moordpoging,’ corrigeerde Liam. ‘Ik was een undercoveragent in mijn eigen leven.’
Marcus Sterling stond op, zijn gezicht paars. « Dit is absurd! Die video is een deepfake! Ik klaag je aan voor alles wat je bezit! »
‘Je kunt het proberen, Marcus,’ zei Liam kalm. ‘Maar je bent blut. Of je zult het zijn, zodra de SEC klaar is met de documenten die ik ze heb gestuurd over de verduisteringspraktijken van je bedrijf. Ik vond die documenten tijdens mijn zoektocht naar het crashrapport.’
Hij keek naar de achterkant van de kapel. « Rechercheurs? »
Uit de sacristiedeuren achter het altaar kwamen vier geüniformeerde agenten en twee rechercheurs in burgerkleding tevoorschijn. Ze zagen er niet uit als bruiloftsgasten. Ze leken het einde van de rij.
De gasten begonnen op te staan, waarbij de stoelen luidruchtig over de stenen vloer schraapten. Er ontstond paniek.
Vanessa trok haar rokken omhoog en draaide zich om om weg te rennen, maar de zware sleep van haar Vera Wang-jurk hield haar tegen. Ze struikelde en viel op haar knieën bij het altaar.
« Papa! » schreeuwde ze, en gedroeg zich weer als een kind. « Papa, doe iets! Maak het in orde! »
Marcus keek van het videoscherm naar de politie en vervolgens naar zijn dochter. Voor het eerst in zijn leven voelde hij zich machteloos. Hij keek naar Liam en draaide toen langzaam zijn hoofd naar de achterkant van de kamer, waar hij Clara in de schaduw zag staan.
Het besef trof hem als een mokerslag. Hij had niet alleen op het verkeerde paard gewed; hij had gewed op een paard dat kreupel, agressief en nu op weg naar de slachtbank was.
‘Ze is helemaal van jullie, heren,’ zei Liam, terwijl hij opzij stapte.
