Een jaar later klopte een jonge rekruut op mijn kantoordeur. Ze was briljant, fel en huilde.
‘Commandant Flores? Mijn familie… ze hebben me verstoten omdat ik in dienst ben getreden. Ik ga volgende week trouwen in de kapel op de basis. Ik heb niemand die me naar het altaar kan begeleiden.’
Ik keek naar haar. Ik zag mezelf.
‘Specialist,’ zei ik, terwijl ik opstond. ‘Het zou mij een grote eer zijn.’
De daaropvolgende zaterdag stond ik in de vestibule van de kapel. De zon scheen door de glas-in-loodramen. Maar deze keer waren de kerkbanken niet leeg. Mijn team was er. David was er. En ik was niet alleen.
Ik bood de jonge bruid mijn arm aan.
‘Klaar, soldaat?’ vroeg ik.
“Klaar, mevrouw.”
We liepen samen naar het altaar. Eindelijk begreep ik de pijn van het afgelopen jaar. De lege stoelen op mijn bruiloft, het dollarbiljet, de confrontatie met de politie – het was geen vloek geweest. Het was een training geweest. Het had me gevormd tot de persoon die hier nu voor haar kon staan.
Soms is de enige manier om je eigen wond te helen, om zelf de persoon te worden die je ooit nodig had.
‘Dank je wel dat je gekomen bent,’ fluisterde ze me toe bij het altaar.
Ik glimlachte en keek naar David op de eerste rij. « Altijd. »
Heb je ooit een oorlog in je eigen woonkamer moeten uitvechten, of ben je je eigen held geworden? Abonneer je dan en deel je verhaal in de reacties. Ik zie je.
