DE REKRUTERING DIE NIEMAND ZAG
Op de marineacademie bloeide ik helemaal op.
Uitstekende academische resultaten. Hoge scores op fysiek gebied. Werkelijk perfecte simulatieresultaten.
Toenen ze me.
Twee officieren. Eenvoudige uniformen. Geen introductie op rang.
“Hoe ga je om met onvolledige gegevens?”
“Wat ben ik tolerant ten opzichte van jouw onduidelijkheid?”
“Hoe comfortabel voel je je je jet idee onzichtbaar te zijn?”
U werft niet voor een commandopost. Wij werven voor u en uw management, interdepartementale en strategische functies.
‘Er zullen geen parades zijn’, vertelde een van hen mij. ‘Geen gepubliceerdke erkenning. Ik bied geen diensten aan waar ik niet voor hoef te betalen.’
Ik had geen behoefte aan erkenning.
Maar er was een voorwaarde.
‘Je hebt een dekkingsverhaal nodig,’ vervolgde hij. ‘Een herplaatsing roept vragen op. Het is mogelijk dat het niet mogelijk is om eerder genoemde functies te overspelen. Falen… is eenvoudig. Mensen accepteren falsen. Ze stabiliseert er niet naar.’
Mislukking.
Het woord bleef in mijn borst hangen.
“Ik hou heel veel van mijn familie en hij houdt ook van jou.”
“Ik ben er echt van overtuigd dat operationele integriteit essentieel is.”
Ik was een.
Ik zei ja.
