Mijn ex-man kwam op het verjaardagsfeestje van onze zoon aan met zijn nieuwe vrouw. Ze gaf mijn zoon een bezem en zei: « Ga je moeder helpen met schoonmaken – dat is wat je hoort te doen. » Mijn zoon keek me aan, zijn wangen gloeiden van schaamte. Ik zei geen woord… niet totdat hij zijn laatste cadeautje uitpakte. En op het moment dat ze zag wat erin zat, trok alle kleur uit haar gezicht.

Mijn keel snoerde zich samen. Ik omhelsde hem nog steviger.

‘Ik ook, schatje,’ fluisterde ik.

Die avond, nadat de laatste gast vertrokken was en de borden opgestapeld stonden, vond ik de kleine zilveren sleutelhanger in de vorm van een huisje naast de verjaardagstaart liggen als een schat.

Het was niet zomaar een symbool van een huis.

Het was een symbool van iets wat niemand mijn zoon in een cadeautasje kon meegeven:

Een toekomst die niemand kon afpakken.