‘Vooral blauw,’ zei ik.
En toen deed Ethan iets waardoor iedereen in de achtertuin de adem inhield.
Hij liep naar de cadeautafel, pakte de bezem die Vanessa hem had gegeven en droeg hem terug alsof het een voorwerp was waarvan hij eindelijk had besloten dat het niet in zijn handen thuishoorde.
Hij stopte voor Vanessa.
Zijn stem was zacht.
Maar duidelijk.
‘Ik denk dat je dit moet houden,’ zei hij beleefd. ‘Want jij bent degene die het heeft meegebracht.’
Vanessa’s vingers trilden toen ze het pakte.
Daniel mompelde: « Ethan, het is genoeg. »
Maar Ethan zag er niet bang uit.
Hij zag er trots uit.
‘Mijn moeder werkt ontzettend hard,’ zei hij. ‘Ze heeft geen hulp nodig. Ze is niet zwak.’
De schaamte die eerder op zijn wangen had gebrand, was verdwenen.
Het was vervangen door iets beters: waardigheid.
Daniël opende zijn mond alsof hij wilde tegenspreken.
Maar de achtertuin keek nu toe.
En voor één keer wist Daniël niet wat hij moest zeggen.
Want dit was geen ruzie tussen volwassenen.
Dit was een kind dat koos voor respect.
Vanessa boog zich naar Daniel toe en fluisterde scherp, haar masker vertoonde barstjes, maar ik hoefde haar woorden niet te horen.
Ze was hierheen gekomen om te bewijzen dat ze superieur was.
In plaats daarvan vertrok ze met een bezem in haar hand, die als bewijs diende.
Daniel kwam naar me toe voordat ze vertrokken.
‘Rachel,’ zei hij zachtjes, in een poging redelijk te klinken. ‘Dat had je niet hoeven doen.’
Ik keek hem in de ogen, zijn blik was zo kalm als steen.
‘Ik heb het jou niet aangedaan,’ zei ik. ‘Ik heb het voor Ethan gedaan.’
Zijn blik gleed naar onze zoon, die weer lachte met zijn vrienden en zich veel energieker voelde.
En Daniël begreep eindelijk iets pijnlijks:
Hij stond niet langer centraal in dit verhaal.
Toen de SUV wegreed, voelde de achtertuin lichter aan, alsof de lucht eindelijk zijn adem had ingehouden.
Ethan rende naar me toe en sloeg zijn armen om mijn middel.
‘Schaam je je niet?’ vroeg ik zachtjes.
Hij schudde heftig zijn hoofd. « Nee. Ik ben trots. »
