Op het scherm draaide Ethan aan de draaiknop van de kluis. Hij kende de combinatie uit zijn hoofd. De zware deur zwaaide open. Hij reikte erin en haalde het zwarte fluwelen doosje eruit.
Hij opende het. De diamanten armband fonkelde in het korrelige beeld van de camera.
‘Jackpot,’ zei Vanessa, terwijl ze over zijn schouder meeleunde. ‘Dat is makkelijk een kwart miljoen.’
‘We verpanden het in de stad, halen het geld op en ik doe aangifte bij de politie dat er is ingebroken terwijl ik weg was,’ zei Ethan, terwijl hij de doos in zijn jaszak stopte. ‘Meg zal te druk zijn met huilen om de details op te merken.’
‘Je bent een genie, schat,’ zei Vanessa, terwijl ze hem kuste.
Ik voelde gal in mijn keel opkomen.
Ik wachtte tot ze de voordeur openden.
Ik reed net de hoek om toen ze de veranda opstapten. Ze stonden stokstijf. Ethans gezicht veranderde van triomfantelijk naar verward.
‘Meg?’ stamelde hij. ‘Wat ben je… Ik dacht dat je aan het werk was.’
Ik stapte uit de auto. Ik ging op de stoep staan, met mijn armen over elkaar.
‘Mijn laptop vergeten,’ zei ik. ‘Ga je ergens heen?’
Ethan lachte, een nerveus, hoog geluid. « Gewoon… even met mama wandelen. Frisse lucht. »
Naast hem was Vanessa onmiddellijk in elkaar gezakt, de rollator vastgrijpend en trillend. Het was een meesterlijke demonstratie van bedrog.
‘Ze ziet er kwiek uit voor een vrouw die een rollator nodig heeft,’ zei ik, terwijl ik dichterbij kwam. ‘Vertel eens, Doris, hoe gaat het vandaag met je heup?’
‘O, wat vreselijk, lieverd,’ kraakte Vanessa, terwijl ze haar hoofd naar beneden hield.
Een zwarte, onopvallende sedan remde piepend achter mijn auto. Twee andere volgden. Blauwe zwaailichten flitsten geruisloos in de grijze ochtendlucht.
Jake stapte naar buiten, zijn hand rustend op zijn riem.
