‘Ik denk dat mijn man me bestelt,’ zei ik. ‘En ik denk dat zijn moeder dementie veinst om hem te helpen.’
Jake lachte niet. Hij knipperde niet met zijn ogen. Hij nam een slok zwarte koffie en haalde een notitieboekje uit zijn zak. « Vertel het me. »
Ik heb hem alles verteld. Het winkelcentrum. De hakken. De blauwe plek op Lily’s arm. De volmachtformulieren. De armband in de kluis.
‘De armband,’ zei Jake, terwijl hij op zijn pen tikte. ‘Is die er nog?’
“Ik heb het vanmorgen gecontroleerd. Ja.”
‘Ga naar huis,’ zei Jake. ‘Installeer camera’s. Kleine. Verborgen. Eentje gericht op de kluis, eentje in de gang. Vertel het hem niet. Confronteer hem niet. Als ze van plan zijn te verhuizen, zullen ze dat snel doen. Je hebt bewijs nodig, Megan. Geen vermoedens. Bewijs.’
Ik reed naar huis, mijn hart bonkte in mijn keel. De middag bracht ik door met het installeren van twee kleine, bewegingsgevoelige camera’s die ik online had gekocht – de ene vermomd als rookmelder, de andere verborgen in een uitgehold boek op de boekenplank in de gang.
Vervolgens heb ik het aas in de val geplaatst.
Die avond tijdens het eten gaf ik mijn eigen toneelstukje. Ik roerde in mijn pasta en keek Ethan met grote, bezorgde ogen aan.
‘Ik werd vandaag gebeld door de advocaten van de trust,’ loog ik. ‘Ze willen een volledige audit van de fysieke bezittingen uitvoeren. Vrijdag sturen ze een koerier om de armband op te halen en in een kluis te bewaren.’
Ethans vork bleef halverwege zijn mond steken. « Vrijdag? Dat is… dat is al snel. »
