Dat was het moment waarop het gehuil ophield en de plannen begonnen.
Toen Ethan uren later thuiskwam, was de lucht pikdonker. Hij droeg een apothekerstas mee alsof het een rekwisiet uit een slecht toneelstuk was.
‘Een zware dag,’ zuchtte hij, terwijl hij een kus op mijn wang drukte die aanvoelde als een brandmerk. ‘De wachtlijst bij de kliniek was urenlang vol.’
Vanuit de bank in de woonkamer klonk een dunne, trillende stem. ‘Megan, schat? Ben jij dat? Heb ik al gegeten?’
Ik liep de woonkamer in. Doris zat gehuld in drie veel te grote truien, ze zag er klein en hulpeloos uit. Ze knipperde met tranende ogen naar me.
‘Je hebt gegeten, Doris,’ zei ik met een kalme stem. ‘Je hebt soep gegeten.’
Ethan wierp me een veelbetekenende blik toe – speel het spelletje mee.
‘Het gaat snel met haar achteruit, Meg,’ fluisterde Ethan later in de keuken tegen me, terwijl hij over zijn nek wreef. ‘Ik ben bang dat ze fulltime zorg nodig heeft. En dat kost, weet je… geld.’
Hij liet het woord geld in de lucht hangen.
Een week eerder werd mijn leven afgemeten aan deadlines en bonnetjes. Ik was degene die het schip drijvende hield. Ethan zat al acht maanden « zonder werk », een uitdrukking die van een tijdelijke tegenslag was uitgegroeid tot een levensstijl. Ik betaalde de hypotheek. Ik betaalde Lily’s beugel. Ik betaalde de boodschappen.
Ethans bijdrage bestond uit « het beheren van de bezittingen », wat vooral neerkwam op het verplaatsen van dozen in de garage en klagen over de arbeidsmarkt.
‘Ik doe mijn best, Meg,’ zei hij dan. ‘Het is een zware tijd daarbuiten.’
