Hoofdstuk 4: De rechtszaak ter plaatse.
Richards gezicht veranderde van rood naar een angstaanjagende asgrijze tint.
‘Wat is dit?’ piepte hij. ‘Ik… ik ben Richard Sterling! Weet u wie ik ben? Ik ken de burgemeester!’
Ik stapte naar voren. Ik greep in mijn tas van de kringloopwinkel en haalde er een leren portemonnee uit. Ik klapte hem open.
Het gouden insigne van de opperrechter van het Hooggerechtshof van de staat glinsterde onder de tl-verlichting.
‘De burgemeester is verantwoording verschuldigd aan de wet, Richard,’ zei ik, mijn stem vol gezag van een rechter. ‘En in dit district bén ik de wet.’
Richard staarde naar het insigne. Zijn ogen werden groot. « U… u bent een rechter? »
‘Ik ben de hoofdrechter,’ corrigeerde ik. ‘Dat betekent dat ik toezicht houd op al die andere rechters die jij denkt te bezitten.’
Ik wendde me tot de hoofdagent. « Agent, neem deze man in hechtenis. De aanklachten zijn: mishandeling in de derde graad, het in gevaar brengen van een minderjarige, intimidatie van een getuige en poging tot omkoping van een rechterlijk ambtenaar. »
‘Omkoping?’ stamelde Richard. ‘Ik heb je niet omgekocht!’
‘U bood me vijfduizend dollar aan om een strafrechtelijk onderzoek naar de mishandeling van uw zoon te laten vallen,’ zei ik. ‘Dat is omkoping.’
De marshals grepen in. Ze gingen niet zachtzinnig te werk. Ze draaiden Richard om en smeet hem met zijn gezicht op het bureau van de directeur – hetzelfde bureau waar hij even daarvoor nog zijn voeten op had laten rusten.
« Laat me met rust! » schreeuwde Richard. « Dit is een vergissing! Mijn advocaat zal je insignes afpakken! »
‘U hebt het recht om te zwijgen,’ herhaalde de marshal, terwijl hij de handboeien strakker aantrok tot Richard een grimas trok. ‘Ik raad u aan daar gebruik van te maken.’
Max, die zag hoe zijn onoverwinnelijke vader tegen een bureau werd gesmeten, begon te huilen. « Papa! Je zei dat je alles kon kopen! Laat ze ermee stoppen! »
Ik keek naar de jongen. Een deel van mij – het moederlijke deel – voelde een steek van medelijden. Hij was een monster, maar een monster dat door zijn vader was gecreëerd. Maar het rechterlijke deel van mij zag een gevaar voor de samenleving dat moest worden aangepakt.
‘Agent,’ zei ik. ‘De minderjarige moet in jeugdgevangenis worden geplaatst in afwachting van een hoorzitting. Hij heeft een rechter aangevallen en een andere minderjarige ernstig lichamelijk letsel toegebracht.’
« Nee! » schreeuwde Max toen een vrouwelijke agent hem naderde. « Raak me niet aan! »
‘En hij dan,’ zei ik, wijzend naar directeur Higgins, die zich langzaam naar de achteruitgang probeerde te wurmen.
‘Ik?’ riep Higgins. ‘Ik heb niets gedaan! Ik ben gewoon een docent!’
‘U bent medeplichtig na de feiten,’ zei ik. ‘U hebt nagelaten misbruik te melden. U hebt intimidatie gefaciliteerd. En ik ben er vrij zeker van dat een financiële audit van uw ‘donaties’ van meneer Sterling verduistering aan het licht zal brengen.’
‘Alstublieft!’ Higgins viel op zijn knieën. ‘Ik heb een pensioen!’
‘Niet meer,’ zei ik koud.
De kamer was een chaos. Schreeuwende radio’s, schreeuwende mannen, een huilend kind. Maar te midden van dat alles stond ik volkomen stil. Dit was nu mijn rechtszaal.
Terwijl ze Richard naar buiten sleepten, draaide hij zijn hoofd om naar me te kijken. Zijn ogen waren wild en wanhopig.
‘Het spijt me!’ riep hij. ‘Elena! Omwille van de goede oude tijd! Om… om je dochter! Heb medelijden!’
Ik liep naar hem toe tot ik nog maar een paar centimeter van zijn gezicht verwijderd was.
‘Je hebt de arm van mijn dochter gebroken omdat je dacht dat ze zwak was,’ fluisterde ik. ‘Je hebt me uitgelachen omdat je dacht dat ik machteloos was. Je wist niet dat terwijl jij de directeur omkocht, ik jouw machtiging ondertekende.’
‘Alstublieft,’ smeekte hij.
‘Bewaar die verontschuldiging maar voor de rechter die je veroordeelt,’ zei ik. ‘Maar ik waarschuw je… ik wijs de zaken toe. En ik ga jou toewijzen aan rechter Miller. Hij haat kindermisbruikers meer dan wie ook.’
Richard barstte in snikken uit toen hij de deur uit werd gesleurd, zijn pak van 5000 dollar verkreukeld, zijn waardigheid verdwenen.
Hoofdstuk 5: De nasleep.
De radioactieve neerslag was nucleair.
Toen ik die avond terugkeerde naar het ziekenhuis, was het nieuws al op de lokale zender verschenen. « Lokale zakenman gearresteerd in schandaal rond aanranding op school. »
Ik zat naast Lily’s bed. Ze was wakker, keek naar tekenfilms en at gelatinepudding met haar goede hand.
‘Mama?’ vroeg ze.
« Ja schatje? »
“Heb je de regels verduidelijkt?”
Ik glimlachte, dit keer een oprechte glimlach. « Ja, Lily. Ik heb ze heel goed uitgelegd. »
« Komt Max terug? »
‘Nee,’ zei ik vastberaden. ‘Max gaat naar een ander soort school. Een school waar ze je leren dat je mensen geen kwaad mag doen alleen omdat je geld hebt.’
Mijn telefoon trilde. Het was een sms’je van de officier van justitie.
De bezittingen van Sterling zijn bevroren in afwachting van het omkopingsonderzoek. We hebben de offshore-rekeningen gevonden die hij gebruikte om geld naar de opdrachtgever te sluizen. Hij riskeert 5 tot 10 jaar gevangenisstraf. Hij probeert een deal te sluiten.
Ik antwoordde: Geen onderhandelingen. Maximale straf.
Ik legde de telefoon neer.
Richard had ons voor mislukkelingen uitgemaakt. Hij had mijn dochter zwak genoemd.
Ik keek naar Lily. Ze was niet zwak. Ze had het opgenomen tegen een pestkop die twee keer zo groot was als zij. Ze had de waarheid verteld, zelfs toen ze doodsbang was.
En ik? Ik was geen mislukkeling. Ik was het schild dat haar beschermde.
De volgende dag belde de voorzitter van de schoolraad me persoonlijk op. Hij huilde. Hij bood uitgebreid zijn excuses aan. Hij bood aan alle medische kosten te betalen (die Richards in beslag genomen bezittingen sowieso al zouden dekken). Hij vertelde me dat directeur Higgins was ontslagen en gearresteerd. Hij smeekte me om het schooldistrict niet failliet te laten gaan door middel van een rechtszaak.
Ik zei hem dat ik erover na zou denken.
Ik liep naar het raam van de ziekenkamer. Buiten fonkelden de stadslichten. Ergens daarbuiten zat Richard Sterling in een cel, gekleed in een oranje overall van ongeveer tien dollar. Hij at een boterham met worst. Hij besefte dat geld maar papier is, maar de wet van staal.
Hij was alles kwijt. Zijn vrijheid. Zijn reputatie. Zijn zoon.
En hij was de controle kwijtgeraakt omdat hij een moeder had onderschat.
