Hoofdstuk 5: De nasleep

De radioactieve neerslag was nucleair.

Toen ik die avond terugkeerde naar het ziekenhuis, was het nieuws al op de lokale zender verschenen. « Lokale zakenman gearresteerd in schandaal rond aanranding op school. »

Ik zat naast Lily’s bed. Ze was wakker, keek naar tekenfilms en at gelatinepudding met haar goede hand.

‘Mama?’ vroeg ze.

« Ja schatje? »

“Heb je de regels verduidelijkt?”

Ik glimlachte, dit keer een oprechte glimlach. « Ja, Lily. Ik heb ze heel goed uitgelegd. »

« Komt Max terug? »

‘Nee,’ zei ik vastberaden. ‘Max gaat naar een ander soort school. Een school waar ze je leren dat je mensen geen kwaad mag doen alleen omdat je geld hebt.’

Mijn telefoon trilde. Het was een sms’je van de officier van justitie.

De bezittingen van Sterling zijn bevroren in afwachting van het omkopingsonderzoek. We hebben de offshore-rekeningen gevonden die hij gebruikte om geld naar de opdrachtgever te sluizen. Hij riskeert 5 tot 10 jaar gevangenisstraf. Hij probeert een deal te sluiten.

Ik antwoordde: Geen onderhandelingen. Maximale straf.

Ik legde de telefoon neer.

Richard had ons voor mislukkelingen uitgemaakt. Hij had mijn dochter zwak genoemd.

Ik keek naar Lily. Ze was niet zwak. Ze had het opgenomen tegen een pestkop die twee keer zo groot was als zij. Ze had de waarheid verteld, zelfs toen ze doodsbang was.

En ik? Ik was geen mislukkeling. Ik was het schild dat haar beschermde.

De volgende dag belde de voorzitter van de schoolraad me persoonlijk op. Hij huilde. Hij bood uitgebreid zijn excuses aan. Hij bood aan alle medische kosten te betalen (die Richards in beslag genomen bezittingen sowieso al zouden dekken). Hij vertelde me dat directeur Higgins was ontslagen en gearresteerd. Hij smeekte me om het schooldistrict niet failliet te laten gaan door middel van een rechtszaak.

Ik zei hem dat ik erover na zou denken.

Ik liep naar het raam van de ziekenkamer. Buiten fonkelden de stadslichten. Ergens daarbuiten zat Richard Sterling in een cel, gekleed in een oranje overall van ongeveer tien dollar. Hij at een boterham met worst. Hij besefte dat geld maar papier is, maar de wet van staal.

Hij was alles kwijt. Zijn vrijheid. Zijn reputatie. Zijn zoon.

En hij was de controle kwijtgeraakt omdat hij een moeder had onderschat.