Hoofdstuk 6: Het definitieve oordeel

Drie maanden later.

Het gips was eraf. Lily’s arm was genezen, hoewel ze nog steeds een lichte pijn had als het regende – een herinnering.

Het was zaterdag. We reden naar het platteland om appels te plukken. Toen we langs de rijke buitenwijk reden waar Richard vroeger woonde, wees Lily naar buiten.

“Mam, kijk! Dat is het huis van die gemene man!”

Ik minderde vaart.

De massieve ijzeren poorten waren met kettingen afgesloten. In het keurig onderhouden gazon stond een groot bord: VEILING IN BESLAG – BANKVEILING .

Het gras werd steeds langer. De fontein was uitgezet. De rode Ferrari was verdwenen.

‘Zit hij nog steeds in de hoek?’ vroeg Lily.

‘Ja,’ zei ik. ‘Hij zit voor een hele lange tijd in de hoek. Hij komt hier niet meer terug.’

‘Goed zo,’ zei Lily vastberaden. ‘Hij was een slechte man.’

Ik keek naar mijn dochter. Ze was nu sterker. Zelfverzekerder. Ze liep met opgeheven hoofd.

‘Mam,’ zei ze, zich naar me toe draaiend. ‘Als ik groot ben, wil ik net zoals jij worden.’

‘Een rechter?’ vroeg ik.

“Ja. Zodat ik de zwakke kinderen kan beschermen. En de pestkoppen even apart kan zetten.”

Ik reikte naar haar hand en kneep erin. De tranen prikten in mijn ogen.

Richard had spottend gezegd: « Zo moeder, zo dochter. » Hij bedoelde het als een belediging. Hij bedoelde dat we allebei losers waren.

Maar hij had het mis.

Zo moeder, zo dochter. Wij waren overlevenden. Wij waren vechters. Wij waren de grens die zei: « Nu is het genoeg. »

‘Dat is een goed plan, schat,’ zei ik. ‘Je zult een geweldige rechter worden.’

Ik trapte het gaspedaal in. We lieten het verlaten landhuis achter ons, dat als een nare droom in de achteruitkijkspiegel vervaagde. De weg voor ons was open, helder en vrij. En we reden er samen overheen, onaantastbaar.