Hoofdstuk 1: Het ziekenhuis en de pijn
De geur van ontsmettingsmiddel roept bij de meeste mensen herinneringen op. Voor mij betekende het meestal late avonden autopsieverslagen doornemen of slachtoffers van misdrijven bezoeken om verklaringen af te nemen. Maar vandaag was de geur persoonlijk. Het rook naar angst.
“Mama, het doet pijn.”
Het gehuil kwam van het ziekenhuisbed waar mijn zevenjarige dochter, Lily, in foetushouding lag opgerold. Haar linkerarm zat in een vers, wit gipsverband. Maar het was de paarse blauwe plek die als een donkere orchidee over haar jukbeen uitbloeide, die me de adem benam.
‘Ik weet het, schatje. Ik weet het,’ fluisterde ik, terwijl ik een vochtige haarlok van haar voorhoofd veegde. Mijn hand was stevig, maar vanbinnen voelde het alsof mijn organen in de knoop raakten. ‘De dokter heeft je medicijnen gegeven. De pijn zal snel over zijn.’
Lily keek me aan met ogen die te oud waren voor haar gezicht. Ogen die geweld hadden gezien.
‘Ik wil niet terug naar school,’ zei ze, haar stem trillend. ‘Alsjeblieft, laat me niet teruggaan.’
‘Je hoeft pas terug te gaan als je er klaar voor bent,’ beloofde ik. ‘Maar je moet me wel precies vertellen wat er gebeurd is. De verpleegster zei dat je van de trap bent gevallen. Ben je gestruikeld?’
Lily beet op haar lip en keek weg. « Max zei… hij zei dat als ik het zou vertellen, zijn vader ervoor zou zorgen dat je ontslagen werd. Hij zei dat zijn vader de eigenaar van de school is. »
Ik voelde een koude rilling door mijn borst trekken. Het was geen paniek. Het was een vertrouwd, ijzig helder gevoel. Het was hetzelfde gevoel dat ik kreeg vlak voordat ik een oordeel velde.
‘Max heeft je geduwd?’ vroeg ik, met een zachte, neutrale stem.
Lily knikte, een traan rolde over haar wang. « Hij wilde mijn zakgeld. Ik zei nee. Hij… hij duwde me. En toen lachte hij toen ik huilde. Hij zei: ‘Mijn vader is rijk. Ik kan doen wat ik wil.' »
“En de leraren?”
“Ze waren in de pauzeruimte. Max vertelde iedereen dat ik gestruikeld was.”
Ik stond op. Ik trok de deken recht over haar schouders. Ik kuste haar nog een keer op haar voorhoofd.
‘Rust nu maar uit, Lily. Oma komt zo bij je zitten.’
‘Waar ga je heen, mama?’ vroeg ze, met paniek in haar ogen. ‘Word je ontslagen?’
Ik glimlachte. Het was een kleine, geforceerde glimlach die mijn ogen niet bereikte.
‘Nee hoor, lieverd. Niemand kan mama ontslaan. Ik ga alleen even wat regels op jouw school verduidelijken.’
Ik liep de kamer uit, mijn hakken tikten ritmisch op de linoleumvloer. Ik liep langs de balie van de verpleegkundigen zonder er een blik op te werpen. Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas.
Ik heb niet het hoofdnummer van de school gebeld. Ik heb een nummer gebeld dat was opgeslagen als « Districtssecretaris – Prioriteit ».
‘Dit is Vance,’ zei ik toen de lijn werd opgenomen. ‘Zoek het dossier van Richard Sterling op. En maak een arrestatiebevel klaar. Ik ga naar Oak Creek Elementary.’
‘Meteen, hoofdrechter,’ antwoordde de stem aan de andere kant van de lijn.
Ik hing op. Ik liep naar de parkeerplaats. De zon scheen, de vogels zongen, maar ik zag alleen de rode waas van het verdriet van mijn dochter. Ze dachten dat ze een klein meisje hadden gebroken. Ze wisten niet dat ze een draak hadden gewekt.
