Het moet een moeilijke avond zijn geweest voor een klein meisje dat alleen naar het vader-dochterbal was gekomen. Maar niemand had kunnen vermoeden hoe de avond zou eindigen.
Er zijn avonden waar we wekenlang tegenop zien. Niet omdat ze belangrijk zijn, maar omdat we weten dat ze ons zullen herinneren aan iemands afwezigheid. Voor deze moeder en dochter zou het vader-dochterbal op school een beproeving worden. Maar niemand had kunnen vermoeden wat er die avond zou gebeuren.
Een moeilijke avond zonder zijn vader.
Slechts drie maanden na de verdwijning van haar man zou Sophie met haar dochtertje Léa naar het vader-dochterbal op school gaan. Het meisje had zorgvuldig haar jurk uitgezocht, de jurk die haar vader een paar maanden eerder had uitgekozen. Ze noemde het haar ‘draaijurk’.
Voordat ze wegging, stelde Léa een vraag die haar moeders hart brak:
« Maakt het nog uit als papa niet mee kan? »
Op zulke momenten moet je sterk zijn voor twee. Dus antwoordde Sophie simpelweg dat haar vader haar graag had zien dansen en lachen, en dat was precies wat ze gingen doen.
Maar toen ze de met ballonnen en slingers versierde kamer binnenkwamen, werden ze geconfronteerd met de harde realiteit. Overal waren vaders die hun dochters ronddraaiden, lachten en foto’s maakten. Léa begon langzamer te lopen en observeerde de dansvloer zonder erheen te durven gaan.
Uiteindelijk mompelde ze:
« Misschien moeten we maar naar huis gaan… »
