Mijn zogenaamde beste vriend sinds mijn studententijd. Mijn getuige. Mijn vismaatje. De ‘oom Adam’ van mijn dochter.
Hij stond daar in een overhemd met knoopjes en een kaki broek, alsof hij op weg was naar een brunch. Toen onze blikken elkaar kruisten, deinsde hij achteruit.
« Hé man. Wauw, ik wist niet dat je thuis zou zijn. Wat een verrassing! »
Achter hem liep Jess het pad op. Ze bleef stokstijf staan, haar mond viel open van schrik.
‘Danny?!’ riep ze geschrokken. ‘Wat ben je—?’
Ik perste een glimlach door mijn tanden en zwaaide de deur verder open.
“Kom binnen, maat! Mijn beste vriend! We stonden op het punt te gaan eten.”
Zijn gezicht werd bleek. Jess zag eruit alsof ze elk moment kon flauwvallen. Ik gebaarde naar de tafel, net als een spelshowpresentator.
“Het eten is nog warm. Ik wil niet dat het afkoelt.”
Ze stapten naar binnen.
Lily zat al aan tafel, haar voeten onder haar stoel te bewegen en straalde van opwinding.
‘Ik zei hem dat het leuk zou zijn!’ kwetterde ze, terwijl ze aardappelen op haar bord schepte alsof het Kerstmis was.
Adam zat stijfjes te zweten. Jess vermeed mijn blik toen ze ging zitten. Ik schonk wijn in voor iedereen en vulde Adams glas tot de rand.
‘Nou,’ zei ik, terwijl ik tegenover hem ging zitten, ‘het is een tijdje geleden. Ben je druk geweest?’
‘Ja,’ kraakte hij. ‘Het is ontzettend druk geweest op het werk.’
Ik knikte langzaam.
‘Zeker. Je hebt vast geen tijd om langs te komen, hè?’
Hij verstijfde. Jess kromp ineen.
‘Wat betekent dat?’ vroeg Adam.
‘Oh, niets bijzonders,’ zei ik nonchalant. ‘Ik hoorde alleen dat je in de buurt bent geweest. Chocolade meegenomen. Een paar keer samen gegeten. Wat tijd met elkaar doorgebracht.’
Jess onderbrak hem te snel.
