‘Doe maar wat je wilt,’ zei ik op een avond toen ik Ellie naar bed bracht.
Die woorden voelden als een soort overgave. Niet omdat ik het ermee eens was, maar omdat ik simpelweg geen energie meer had om te blijven vechten tegen iemand die me niet leek te horen.
De situatie veranderde toen Nathan plotseling een stuk draaglijker werd. Hij was aardig.
Aanvankelijk dacht ik dat het kwam doordat hij een nieuwe baan aangeboden had gekregen in een andere stad.
Ik vond de verhuizing geen probleem. Ik kon overal werken en Ellie zat nog maar in de eerste klas.
‘Het is een nieuwe start,’ zei Nathan, terwijl hij me hielp onze spullen in te pakken.
We zijn verhuisd in de hoop op een nieuwe start en dat de dingen tussen ons beter zouden gaan.
Nathan schreef Ellie in bij een nieuwe school die hij in de weken voorafgaand aan de grote verhuizing had uitgezocht.
Hij leek alles op orde te hebben.
‘Ik meen het echt, schat,’ zei hij, terwijl hij Ellie een pakje sap gaf.
“Dit wordt fantastisch.”
In het begin probeerde ik hem te geloven. Ik wilde hem geloven. Ik wilde dat alles beter werd. Dat we opnieuw konden beginnen, zonder de spanningen van het verleden.
Maar een paar weken nadat Ellie naar school was gegaan, kwam ze steeds vaker overstuur thuis en weigerde ze me te vertellen waarom.
Ze was stiller dan normaal. Minder speels. Haar glimlach kwam minder vaak tevoorschijn en wanneer ik haar vroeg hoe haar dag was geweest, haalde ze haar schouders op of zei ze alleen: “Goed,” zonder me aan te kijken.
Toen trof ik haar op een dag huilend aan in haar kamer.
‘Schat, wat is er gebeurd?’ vroeg ik bezorgd.
‘Ik wil niet dat juffrouw Allen mijn moeder is! Ik wil dat u mijn moeder bent!’ snikte Ellie.
Een rilling liep over mijn rug. Juffrouw Allen was Ellie’s lerares.
‘Waarom zou zij je moeder worden?’ vroeg ik.
Ellie keek me aan met grote tranen die over haar wangen stroomden.
