‘Maar ze is nu afgestudeerd.’ De blik van mijn moeder gleed naar Maya’s sjerp en vervolgens weer naar mij, haar ogen hard als gepolijst steen. ‘Ze gaat naar haar studentenhuisvesting van de medische faculteit. Er is geen reden meer voor jou om misbruik te blijven maken van onze vrijgevigheid.’
Tante Linda zette haar vork met overdreven voorzichtigheid neer. ‘Misschien kunnen we dit gesprek beter onder vier ogen voeren,’ zei ze aarzelend.
‘Waarom?’ Mijn moeders wenkbrauw trok op. ‘We zijn hier allemaal familie. Iedereen zou de situatie moeten begrijpen.’ Ze spreidde haar hand, alsof ze iets verstandigs, iets volwassens onthulde. ‘Geen gratis wonen meer. Vanaf morgen betaal je de markthuur of zoek je een andere plek om te wonen.’
Oom James schraapte zijn keel. « Wat is de markthuurprijs nu in jullie buurt? » vroeg hij, en richtte de vraag op mijn vader.
‘Tweeduizendachthonderd per maand,’ zei mijn vader. Zijn stem was zacht, maar hij aarzelde niet. Hij had het uitgezocht. ‘Dat is een redelijke prijs voor die regio.’
Ik pakte mijn waterglas, mijn hand verrassend stabiel, en nam een langzame slok terwijl de kamer onmerkbaar om me heen kantelde. Maya was verstijfd, haar schouders naar achteren getrokken, de sjerp over haar borst plotseling te fel, te luid, als een neonreclame die knipperde tegen de spanning in.
‘Dat lijkt me redelijk,’ zei tante Linda na een moment, hoewel haar gezicht strak stond en haar toon eerder sussend dan overtuigend was. ‘Iedereen zou moeten bijdragen aan de huishoudelijke uitgaven.’
‘Precies,’ zei mijn moeder. ‘We hebben die financiële last lang genoeg gedragen. Tweeënveertig jaar oud en nog nooit een eigen huis gehad, nooit vermogen opgebouwd, levend van de giften van de familie.’
Haar stem klonk niet alleen scherp, maar ook ingestudeerd. Dit was een toespraak die ze zichzelf jarenlang in verschillende vormen had voorgehouden, steen voor steen opgebouwd om een verhaal te construeren dat haar een gevoel van veiligheid gaf.
De neven staarden nu naar hun borden alsof ze plotseling ingewikkelde patronen in het porselein hadden ontdekt. Oom James stak een hand op om de ober te wenken, misschien voor meer wijn, misschien voor een brandblusser. Zelfs de ober leek te twijfelen of hij terug moest komen.
‘Ik vind dat terecht,’ voegde mijn vader eraan toe, terwijl hij zijn keel schraapte en eindelijk wat volume vond. ‘Je hebt genoeg tijd gehad om je te vestigen. Maya’s succes bewijst dat we haar een goed thuis hebben geboden.’ Hij glimlachte alsof dat de doorslag gaf. ‘Maar het is tijd dat je op eigen benen staat.’
Mijn waterglas tikte zachtjes terug toen ik het neerzette. Ik liet mijn blik over de tafel glijden – de tantes die voorover leunden, de neven en nichten die deden alsof ze niet luisterden, Maya die als aan het hoofd van de tafel stond, als een koningin die een proces leidde waar ze niet om gevraagd had.
De leren map lag naast mijn stoel, de randen gladgesleten door jarenlang gebruik. Ik had hem meegenomen met de bedoeling Maya haar documenten na het dessert te geven, in alle rust, ergens waar we samen konden huilen en lachen om beleggingsvoorwaarden en levensplannen.
Ik was niet van plan de andere documenten te gebruiken. Nog niet.
Maar ik had er ook niet op gerekend dat mijn ouders huur zouden eisen tijdens het afscheidsdiner van mijn dochter.
‘Je hebt gelijk,’ zei ik.
Mijn moeders hoofd schoot even achterover. Haar verbazing was bijna komisch. Ze was voorbereid op tegenstand, niet op instemming.
‘Dit is het perfecte moment om het over eigendom en financiële verantwoordelijkheden te hebben,’ vervolgde ik.
Ik schoof de map op mijn schoot en sloeg hem open. Mijn vingers gleden over de bekende tabbladen: blauw voor belastingen, groen voor hypotheekoverzichten, geel voor verzekeringen, rood voor juridische documenten. Die nette ordening voelde bijna rustgevend aan, te midden van deze chaos.
Maya keek me met grote ogen aan, haar vork vergeten op haar bord. Oom James, altijd nieuwsgierig, boog zich voorover.
‘Aangezien we het over huur en eigendom hebben,’ zei ik, terwijl ik het eerste document tevoorschijn haalde, ‘denk ik dat iedereen de volledige financiële situatie moet begrijpen.’
Mijn moeder kneep haar ogen samen en er sloop een vleugje wantrouwen in haar blik. ‘Waar heb je het over?’
‘Het huis waar je nu woont,’ zei ik. ‘De koloniale woning met vier slaapkamers aan Maple Street 847.’
Het adres hing als een betovering en een vloek tegelijk in de lucht.
