De privé-eetzaal gonsde van het zachte gekletter van bestek en het gedempte gemurmel van gesprekken, het soort verfijnde, weloverwogen geluid waar restaurants extra voor rekenen. Kleine, goudkleurige lampjes hingen boven de tafel en wierpen een flatterende gloed op de wijnglazen, het gepolijste bestek en de zorgvuldig gearrangeerde tafelstukken met witte rozen en eucalyptus.
Mijn dochter zat aan het hoofd van de tafel alsof die altijd al voor haar bestemd was geweest.
Maya’s afscheidssjerp hing netjes en perfect over haar donkerblauwe jurk; het diepblauwe liet haar huid er nog warmer uitzien, haar donkere haar viel in zachte golven over haar schouders. Iemand – een van mijn neven – had na de ceremonie een klein wit bloempje achter haar oor gestoken, en ze had het er niet uitgehaald. Ze lachte om iets wat oom James zei, haar hand rustte lichtjes op de steel van haar waterglas, het toonbeeld van kalmte en stralend succes.
Overal werden telefoons tevoorschijn gehaald. Tantes en ooms bogen zich over borden met half opgegeten salades om foto’s te maken en video’s op te nemen, terwijl ze door elkaar heen commentaar gaven.
“Daar is ze dan, de ster van de familie!”
“Lach eens, Maya, ik zoom in!”
« Houd je sjerp omhoog, schat, laat het iedereen zien! »
Ik bekeek het allemaal vanaf mijn plek in het midden van de tafel, niet helemaal aan het uiteinde bij de oudere generatie en niet helemaal aan het hoofd bij Maya en de jongere neven en nichten. Mijn plaats was, zoals gewoonlijk, ergens daartussenin, dicht genoeg bij beide kanten om erbij te horen, maar volledig bij geen van beide.
Het had de gelukkigste dag van mijn leven moeten zijn.
