Een kleine gemeenschapsruimte.
We leren weduwnaars, gepensioneerden – iedereen die het gevoel heeft dat ze hun fundament kwijt zijn – hoe ze weer een nieuw fundament kunnen opbouwen.
We hebben het naar mijn vrouw vernoemd.
Elk najaar, als de regen weer terugkomt, denk ik nog steeds terug aan die nacht.
De tas.
De deur.
De kou.
Maar het breekt me niet meer.
Omdat ik nu iets begrijp wat ik toen niet begreep:
Sommige uitingen van liefde lijken helemaal niet op liefde.
Soms, om je te redden…
Ze moeten zich eerst verraden voelen.
