De specificatie leek wel iets wat een taxibedrijf zou kunnen sturen, alleen was het in plaats van een legitieme zakelijke uitgave blijkbaar Andy’s berekening van wat ik hem verschuldigd was voor de simpele gunst om me naar huis te brengen na een date die hij had geïnitieerd en waar hij net zoveel van had genoten als ik.
Benzine van restaurant naar mijn huis: $4,75 Afschrijving auto (berekende kilometerstand): $3,50 Parkeren in het centrum tijdens het diner: $20,00 Schoonmaakkosten voor « plasvlekken aan de passagierskant »: $9,00 Totaal te betalen bedrag: $37,25
Ik staarde dertig seconden lang naar mijn telefoon, probeerde te bevatten wat ik zag en vroeg me af of dit een of andere ingewikkelde grap was die ik, door mijn gebrek aan verstand, niet kon begrijpen. Was dit Andy’s idee van humor? Testte hij mijn reactie om te zien of ik het soort vrouw was dat creatieve humor kon waarderen? Was dit een nieuwe datingtrend waar ik nog nooit van had gehoord, zoals het delen van de rekening, maar dan voor reiskosten?
Maar nee, het PayPal-verzoek was volkomen serieus, compleet met een professioneel ogend bericht waarop stond: « Bedankt voor een geweldige avond! Hierbij de onkosten voor uw veilige thuisreis. Ik kijk uit naar onze volgende afspraak! – Andy »
Toen begon ik te lachen. Niet zomaar een beetje grinniken of glimlachen, maar voluit, dubbelgevouwen van het lachen, met tranen over mijn wangen, een lach die door mijn appartement galmde en mijn buren waarschijnlijk zorgen baarde. Ik lachte zo hard dat ik bijna mijn koffiemok liet vallen en op de bank moest gaan zitten om niet om te vallen.
Deze man, die twaalf uur eerder nog zo perfect leek, had de kosten van elementaire menselijke fatsoenlijkheid op een rijtje gezet en me een rekening gestuurd alsof ik een klant was die zijn diensten had ingehuurd in plaats van een vrouw met wie hij op een date was geweest. Kun je je voorstellen hoe hij tot dit besluit is gekomen?
Stel je voor: Andy, zittend in zijn waarschijnlijk zeer georganiseerde appartement met zijn boekhoudspreadsheets en rekenmachine, zorgvuldig elke uitgave van onze avond samen documenterend, en een geldwaarde toekennend aan gebaren die de meeste mensen zouden beschouwen als onderdeel van het basis sociale contract van daten. Heeft hij de bonnetjes bewaard? Heeft hij de exacte afstand van het restaurant naar mijn appartement opgemeten om de afschrijvingskosten te berekenen? Heeft hij daadwerkelijk foto’s gemaakt van de vermeende spetters op zijn passagiersdeur?
De schoonmaakkosten waren ronduit schandalig. Wanneer waren die spettervlekken precies ontstaan? Ik had tijdens onze wandeling van het restaurant naar zijn auto absoluut geen plassen gezien. Had hij zijn auto na mij afgezet geïnspecteerd en mysterieuze vlekken ontdekt die hij aan mijn aanwezigheid toeschreef? Was dit een standaardtarief dat hij aan alle passagiers in rekening bracht, of was ik op de een of andere manier bijzonder destructief geweest tijdens de twintig minuten durende rit naar mijn appartement?
Ik moest telkens weer lachen als ik naar de gespecificeerde lijst keek. De precisie ervan was bijna bewonderenswaardig in zijn volkomen gebrek aan inzicht. $4,75 voor benzine – niet $5, maar precies $4,75, vermoedelijk berekend met wiskundige precisie op basis van de huidige brandstofprijzen en de exacte afstand tussen het restaurant en mijn appartement. $3,50 voor afschrijving van de auto, wat suggereerde dat hij een of andere formule had om de waardevermindering van zijn voertuig te berekenen op basis van het aantal passagierskilometers.
Maar het was die parkeerboete van $20 die me echt stoorde. We hadden gegeten in een restaurant in het centrum waar parkeren op straat na zes uur ‘s avonds in het weekend gratis was. Ik had dit specifiek opgemerkt toen we aankwamen, omdat ik bereid was de parkeerkosten te delen als dat nodig was. Tenzij Andy een dure parkeerplaats had uitgekozen waar ik niets van wist, was die $20 ofwel volledig verzonnen, ofwel een schatting van wat hij waard was aan zijn parkeertijd.
