Toen, op een avond, veranderde alles.

Hij klopte op mijn deur.

Toen ik het opende, zag hij er bleek en angstig uit.

‘Sorry dat ik u stoor,’ zei hij. ‘Ik moet plotseling weg voor mijn werk. Zou u misschien een paar dagen op mijn kat, Jasper, kunnen passen?’

Er was iets aan hem dat fragiel aanvoelde.

‘Natuurlijk,’ zei ik zachtjes. ‘Weet je zeker dat alles in orde is?’

‘Ja,’ hield hij vol. ‘Gewoon plotseling.’

Hij gaf toe dat hij geen familie had die hem kon helpen.

Dat detail raakte me. Ik was als baby geadopteerd en hoewel ik ouders had, waren er altijd vragen over wat ik niet wist.

Dus ik stemde ermee in.

Er stopte een taxi achter hem. Hij gaf me Jaspers reismand en een zak met voer, bedankte me zachtjes en vertrok.

Er gingen drie dagen voorbij.

En dan vier.

En dan een week.

Zijn telefoon ging meteen naar de voicemail. Jasper gaf zich niet gewonnen. Hij zat constant bij het raam en staarde naar het lege huis.

Twee weken later heb ik de politie gebeld.

Een agent inspecteerde het pand. De nutsvoorzieningen waren afgesloten. De keukenkasten waren leeg. De koelkast was leeggehaald.

Het leek alsof iemand voorgoed vertrokken was.

Ze gaven hem op als vermist.