Ik duwde haar omhoog, richting de hemel.
Sommige mensen zeggen dat vergeving noodzakelijk is voor genezing. Ze zeggen dat je moet loslaten om verder te kunnen. Ik ben het daar niet mee eens.
Ik heb mijn zus niet vergeven. Ik heb mijn ouders niet vergeven. En dat zal ik ook nooit doen.
Vergeving is niet de enige weg naar vrede. Soms komt vrede voort uit het bouwen van een muur die zo hoog en zo dik is dat de monsters er nooit meer doorheen kunnen komen.
Mijn wraak bestond niet uit schreeuwen in de rechtbank. Het was ook niet de blogpost.
Mijn wraak is dit: Mijn dochter is gelukkig. Ze is veilig. Ze wordt geliefd door mensen die haar nooit kwaad zouden doen. Ze kent haar tante niet en zal haar ook nooit leren kennen. Ze kent haar grootouders niet en dat maakt haar alleen maar beter.
Natalie wilde mijn geluk afpakken. In plaats daarvan verwoestte ze haar eigen leven, wegkwijnend in een cel terwijl ik mijn dochter op een schommel duw in de warme zon.
Ik keek toe hoe Lily van de schommel sprong en triomfantelijk « Ta-da! » in het zand landde.
Ik glimlachte. « Perfecte landing, schat. »
Wij zijn vrij. En dat is de enige rechtvaardigheid die telt.
Vond je dit verhaal leuk? Geef dan een like en abonneer je voor meer. Laat me in de reacties weten: Zou jij je familie hebben vergeven?
