We gingen met z’n drieën aan tafel zitten. Susie stond erop dat we om de beurt de pannenkoeken een cijfer van 1 tot 10 gaven. Haar meesterwerk, met veel siroop, kreeg natuurlijk een 12. Ryans pannenkoek, die veel te knapperig was, kreeg een 7, hoewel hij hem dapper verdedigde.
Mijn gerecht, het enige dat in alle rust bereid kon worden nadat de rust in de keuken was teruggekeerd, kreeg van beiden een perfecte tien.
‘De kleur is perfect, mama,’ zei Susie. ‘Zo horen pannenkoeken eruit te zien, papa.’
Na het ontbijt kroop Susie op de bank om tekenfilms te kijken, waardoor wij alleen in de keuken achterbleven. Ryan pakte mijn hand en streek er langzaam en gestaag met zijn duim overheen.
‘Ik heb dit gemist,’ zei hij. ‘Ik heb jou gemist.’
‘Ik was er altijd al,’ antwoordde ik. ‘Ik werd alleen wat… stiller. Ik ben uitgeput, Ryan. Het is zwaar om in mijn eentje de boel draaiende te houden.’
‘Het spijt me. Het spijt me zo, Nancy,’ glimlachte hij bedroefd. ‘Ik dacht dat ik me op mijn werk concentreerde. Ik dacht dat ik ‘mijn deel’ deed, maar ik besefte niet wat ik misliep door zo egoïstisch te zijn.’
‘Het is oké,’ zei ik. ‘Echt waar. Maar we moeten hieraan werken… oké? We moeten het beter doen voor Susie.’
Hij trok me dicht tegen zich aan en kuste me teder. En knikte toen langzaam.
Voor het eerst in lange tijd had ik niet het gevoel dat ik de reserveouder was of de onzichtbare lijm die alles bij elkaar hield. Ik voelde me weer geliefd. En gezien. En gehoord.
‘Gezien worden is geliefd worden, Nancy,’ zei mijn grootmoeder altijd tegen me.
En weet je wat? Ik geloof haar woorden nu echt.
