Ik kuste haar voorhoofd en draaide me om naar Adam en Jessica.
“Je hebt me goed gehoord. Tien minuten.”
Ze vertrokken in verbijsterde stilte. Adam mompelde iets over dat het hem speet. Jessica kon me niet aankijken. Ik keek ze niet na. Ik hield Lily gewoon vast.
De volgende dag diende ik de scheidingsaanvraag in.
Jessica maakte geen bezwaar. Er viel niets tegenin te brengen.
Adam probeerde me te bellen, te sms’en en te e-mailen. Ik heb hem overal geblokkeerd.
We zijn een paar dagen later begonnen met een vaderschapstest, maar eerlijk gezegd kan het me niet schelen wat de uitslag is. Of ze biologisch gezien mijn dochter is of niet, verandert niets. Ze is mijn dochter. Ik heb haar opgevoed, haar vastgehouden toen ze koorts had, met haar gedanst in de keuken. Ik heb haar tranen afgeveegd, haar neus, haar gezicht. Ze is van mij.
Gisteravond is Lily naast me in bed gekropen.
‘Papa?’ fluisterde ze.
