De lucht werd zwaarder. Jess’ vork bleef halverwege haar mond steken. Adam zette zijn wijnglas met trillende hand neer.
‘W-Waar heb je het over?’ fluisterde Jess.
Na afloop was het doodstil. Toen slaakte Jess een verstikt geluid. Adam werd lijkbleek!
‘We wilden het je vertellen,’ zei hij snel. ‘Kijk, man, ik wilde er gewoon voor haar zijn.’
Ik leunde achterover, nog steeds kalm, té kalm.
‘Voor je dochter?’ vroeg ik. ‘Interessant. Je bedoelt diegene die ik al vijf jaar opvoed? Diegene die mijn naam draagt? Mijn ogen? Mijn routines?’
Ik stond op en schoof mijn stoel naar achteren. Mijn hart bonkte in mijn borst, maar ik hield mijn stem kalm. « Jullie hebben allebei tien minuten. Pak je spullen. Ga mijn huis uit. »
Ze vertrokken in verbijsterde stilte. Adam mompelde iets over dat het hem speet. Jessica kon me niet aankijken. Ik keek ze niet na. Ik hield Lily gewoon vast.
