Het was de advocaat.
Zijn stem klonk voorzichtig en dringend. Hij zei dat er een probleem was en dat ik zo snel mogelijk moest komen.
Mijn hart zakte in mijn schoenen. Ik vermoedde dat er iets mis was gegaan. Een fout. Een complicatie. Ik bereidde me voor op een teleurstelling.
Toen ik aankwam, was het kantoor leeg en ongewoon stil. De advocaat vroeg me te gaan zitten en verdween vervolgens naar de achterkamer. Toen hij terugkwam, hield hij een klein houten doosje vast, waarvan de randen gladgesleten waren, alsof het vaak was gebruikt.
‘Hij heeft zeer specifieke instructies achtergelaten,’ zei de advocaat zachtjes. ‘Dit was voor u bedoeld. Persoonlijk.’
Mijn handen trilden toen ik de doos opende.
Binnenin bevonden zich foto’s.
Op een foto stond een van ons bij een rivier, allebei met een hengel in een vreemde hoek, en we glimlachten alsof we iets belangrijks hadden bereikt. Op een andere foto stond hij te lachen terwijl ik een visje omhoog hield dat zo klein was dat het nauwelijks meetelde.
Er lagen schoolcertificaten die ik me niet eens meer herinnerde mee naar huis te hebben genomen, netjes opgestapeld en zorgvuldig bewaard.
