De begrafenis was formeel en ingetogen, met veel mensen die in zorgvuldige, beleefde bewoordingen over hem spraken. Ze beschreven zijn carrière, zijn reputatie, zijn prestaties. Het klonk allemaal accuraat, maar onvolledig, als een lijst waar de belangrijkste details ontbraken.
Ik stond achterin, mezelf in bedwang houdend, en haalde herinneringen op die niemand anders in die kamer leek te kennen. Visuitjes waarbij geen van ons iets had gevangen waar we over konden opscheppen.
‘s Avonds laat zaten we dan op de rand van mijn bed te praten en te zeggen: « Het komt allemaal goed. Ik sta achter je. »
Na de dienst werd ons verteld dat er later die week een testamentvoorlezing zou plaatsvinden.
Ik kwam opdagen, eenvoudig gekleed, met een zenuwachtig gevoel in mijn maag dat ik niet helemaal begreep. Ik verwachtte niets bijzonders. Ik dacht niet aan geld of bezittingen. Ik wilde er gewoon zijn. Erkend worden als iemand die belangrijk voor hem was.
Die hoop duurde minder dan een minuut.
