Deel 4: De 61 gemiste oproepen
Op kerstochtend werd ik wakker met een verblindend felle zon die weerkaatste op de met sneeuw bedekte gebouwen. De stilte in mijn appartement was heerlijk. Ik zette een pot dure koffie – van het soort waarvan Diane zei dat het geldverspilling was – en plofte neer op de bank met een boek.
Ik was vergeten de meldingen op mijn iPad uit te schakelen.
Mijn telefoon bleef rustig omdat ik ze had geblokkeerd. Maar mijn iPad, die via e-mail aan mijn iCloud-account was gekoppeld, had minder geluk.
Het begon om 8:00 uur ‘s ochtends te rinkelen. Toen weer om 8:03. Daarna een stortvloed aan piepjes die klonken alsof een gokautomaat een prijs uitbetaalde.
Ik heb het opgepakt.
61 meldingen.
Het waren voornamelijk iMessages en FaceTime Audio-verzoeken, die de blokkering van het mobiele datanetwerk omzeilen als je verbonden bent met wifi. Maar ik had natuurlijk de internetverbinding verbroken, dus ze gebruikten vast mobiele data. Oh wacht, die had ik ook al verbroken.
Ze moeten naar een Starbucks zijn gereden. Het beeld van die drie, met een kater en in paniek, die op kerstochtend in een Starbucks-parkeerplaats ineengedoken zaten om wifi af te tappen, toverde een duistere glimlach op mijn gezicht.
Ik scrolde door de tijdlijn van paniek.
8:15 uur – Logan: « Hé, staat je telefoon uit? Mijn data werkt niet. »
8:30 uur – Diane: « Cara, de tv wil niet inloggen op Netflix. Heb je het wachtwoord veranderd? »
9:00 uur – Logan: « Wat the f*ck Cara. Mijn telefoon zegt ‘alleen SOS’. Ben je vergeten de rekening te betalen? Los het NU op. »
9:45 uur – Robert: « Cara, schat, bel ons. Er is iets mis met de energierekening, ik heb een e-mail gekregen dat de kaart is geweigerd. »
10:30 uur – Logan: « Jij gemene trut. Meen je dit nou? Op kerst? »
11:00 uur – Diane: « Hoe durf je. Na alles wat we voor je hebben gedaan. Zet de telefoons onmiddellijk weer aan of kom niet meer terug. »
Ik nam een slokje van mijn koffie. Je hoeft niet meer terug te komen. Ze snapten het nog steeds niet. Ze dachten dat ze de sleutels van het koninkrijk in handen hadden, zonder te beseffen dat ik zojuist beslag had gelegd op het kasteel.
Toen verscheen er een nieuw bericht. Het kwam van een onbekend nummer. Logan moet de telefoon van een vriend hebben geleend of een anonieme app hebben gebruikt.
Bericht: “Cara, hou op met die spelletjes. Papa heeft net een automatische e-mail van de hypotheekverstrekker gekregen. Daarin staat dat de automatische incasso is geannuleerd. Als het niet vóór de 1e betaald is, brengen ze een boete in rekening. Als het niet vóór de 15e betaald is, sturen ze een ingebrekestelling. Je weet dat papa dat niet kan betalen. Je gaat ons dakloos maken. Bel me NU.”
Ik zette mijn mok neer op het onderzetje. Ik keek naar het bericht. Ik voelde de wanhoop van het scherm afstralen. Dit was het moment waarop de oude Cara zou zijn bezweken. De oude Cara zou in paniek zijn geraakt bij de gedachte dat haar vader gestrest was. De oude Cara zou zich hebben verontschuldigd voor haar « overdreven reactie » en alles weer hebben aangezet om het conflict te beëindigen.
Maar de oude Cara is gisteravond op de veranda overleden.
Ik typte mijn antwoord langzaam, genietend van elke toetsaanslag.
‘Sorry,’ typte ik. ‘Ik denk dat u het verkeerde huis hebt.’
Ik drukte op verzenden.
Toen heb ik dat nummer ook geblokkeerd.
