Hoofdstuk 6: Het nieuwe normaal
Zes maanden later
De tuin stond in volle bloei. De ‘Vrede’-rozen waren prachtig, hun bloemblaadjes ontvouwden zich in de zomerzon.
Sarah stond op het gazon. Ze zat niet ineengedoken. Ze droeg sportkleding en haar handen waren ingewikkeld met bokstape.
Ghost stond tegenover haar met stootkussens in zijn handen.
‘Nog een keer!’ blafte Ghost. ‘Concentratie! Rij recht op het doel af!’
Sarah kreunde, draaide zich om op haar hiel en gooide een hoekstoot die luid tegen het kussen knalde.
“Goed!” prees Ghost.
Ze zag er sterk uit. Haar blauwe plekken waren allang verdwenen, vervaagd tot nare herinneringen. Haar houding was anders – hoofd omhoog, schouders naar achteren. De gloed van vrijheid had de bleekheid van angst vervangen.
Ik zat op de veranda een nieuwe sjaal te breien. Het garen was zachtblauw. Naast de bol garen lag de satelliettelefoon.
Richard had een schikking getroffen. Toen de militaire inlichtingendienst eenmaal in zijn ‘zaken’ begon te graven, vonden ze genoeg belastende informatie om hem drie levens lang te begraven. Hij zat momenteel in een zwaarbeveiligde federale gevangenis, waar hij herstelde van een armblessure die nooit meer helemaal zou genezen. Beatrice was haar bezittingen kwijtgeraakt door inbeslagname. Ze woonde in een motel in New Jersey en werkte in een restaurant.
Sarah liep naar de veranda en veegde het zweet van haar voorhoofd met een handdoek. Ze nam een slok water.
‘Volgens Ghost heb ik een gemene rechterhoekstoot,’ glimlachte ze, buiten adem.
Ik nam een slokje thee. « Het zit in de familie. »
Ze ging naast me op de trappen zitten.
‘Ga je het me ooit vertellen?’ vroeg ze. ‘Over… alles? Over wat je in Panama hebt gedaan? In Kabul?’
Ik stopte met breien. Ik keek naar de rozen.
‘Ooit,’ beloofde ik. ‘Als je er klaar voor bent. Maar weet voor nu dit: je bent veilig. De eenheid houdt je in de gaten. En je moeder houdt je ook in de gaten.’
‘Ik weet het,’ zei ze. Ze legde haar hoofd op mijn knie.
De IJzeren Generaal was weer met pensioen. Het vest hing weer aan de muur. Het geweer was schoongemaakt en opgeborgen.
Maar de doctrine was veranderd.
We verstopten ons niet langer.
Ik keek omhoog. Een havik cirkelde boven me, op jacht.
Mijn persoonlijke telefoon trilde op tafel.
Ik nam het op. Het was geen noodoproep. Het was geen missie-update.
Het was een berichtje van Sarah, die recht voor me zat.
Dank u wel dat u mijn leven hebt gered.
Ik keek naar haar neer. Ze kneep in mijn hand.
Ik glimlachte. Ik verwijderde de berichtenhistorie, wiste de cache en vergrendelde de telefoon.
Voor het geval dat.
Oude gewoonten zijn moeilijk af te leren.
