SCHEUR.
Het geluid van het brekende opperarmbeen was luid, nat en misselijkmakend.
Richards schreeuw galmde door het landhuis, een hoog, ijl gehuil dat de kristalheldere stilte van het landgoed verbrijzelde.
Beatrice zakte snikkend tegen de muur in elkaar. « Jij monster! Jij hebt zijn arm gebroken! »
‘Hij heeft mijn dochter kapotgemaakt,’ antwoordde ik koud. ‘Beschouw het als een aanbetaling.’
Hoofdstuk 5: De extractie
In de verte klonken sirenes. Blauwe en rode lichten flitsten door het keukenraam.
Beatrice glimlachte door haar tranen heen, met een blik van wraakzuchtige triomf. « De politie! Eindelijk! Je gaat levenslang de gevangenis in! Ontvoering! Aanranding! Mijn advocaten zullen je begraven! »
Ik trok mijn vest recht. Ik tikte op mijn oortje.
« Ghost, verbind me door met het Pentagon. Zeg tegen generaal Halloway dat ‘Iron Evie’ een gunst nodig heeft. Code Zwart. Onmiddellijke evacuatie. »
De voordeur vloog opnieuw open.
« Politie! Laat de wapens vallen! »
Een lokale politieagent stormde de keuken binnen, met getrokken en trillende handen. Twee beginnende agenten stonden aan zijn zijde. Ze zagen de chaos – Richard die kreunde, Ghost in tactische uitrusting, ik met een pistool.
« Mevrouw, leg het wapen neer! Nu! » schreeuwde hij.
Ik heb het niet laten vallen. Ik heb het langzaam en doelbewust in de holster gestopt.
Ik greep in mijn vestzak en haalde er een leren portemonnee uit. Ik klapte hem open.
Het embleem aan de binnenkant was niet zilver of goud. Het was zwart, met een adelaar die een wereldbol vasthield. Defense Intelligence Agency.
‘Dit is een geheime operatie,’ zei ik kalm en gezaghebbend. ‘Uw bevoegdheid eindigt bij de perceelgrens, sergeant.’
De sergeant knipperde met zijn ogen. « Wat? Dit is een huiselijke— »
Buiten werd hij overstemd door het gebrul van de motoren. Geen sirenes. V8-motoren.
Drie zwarte SUV’s gierden de oprit op en blokkeerden de politieauto’s. Mannen in donkere pakken stapten uit en bewogen zich met de precisie van machines. Ze omzeilden de lokale agenten en gingen het huis binnen met hun insignes om hun nek.
Militaire politie.
Een kapitein stapte de keuken binnen. Hij keek me aan en bracht meteen een militaire groet.
‘Generaal Vance,’ zei hij. ‘We hebben de perimeter beveiligd. Het Pentagon doet de groeten.’
De plaatselijke sergeant liet zijn geweer zakken, zijn mond viel open. « Generaal… Vance? Ik… ik heb over u gelezen in de geschiedenisles. Operatie Desert Storm. De evacuatie van het ambassadepersoneel… »
Ik knikte naar hem. « Beveilig de plaats delict, sergeant. Maar deze mannen zijn onder mijn bewaring. »
Ik liep naar Sarah toe. Tex had haar in een deken van een ambulancebroeder gewikkeld. Ze staarde me met grote ogen aan en probeerde te begrijpen hoe de moeder die koekjes bakte, te rijmen viel met de vrouw die een militaire eenheid aanvoerde.
‘Laten we naar huis gaan, schatje,’ zei ik zachtjes, terwijl ik mijn hand uitstreek.
Ze nam het aan.
Beatrice keek ons na terwijl we weggingen, haar verhaal stortte in elkaar. Ze probeerde naar voren te stappen. ‘Jullie kunnen hem niet meenemen! Hij moet naar het ziekenhuis!’
‘Hij krijgt er eentje,’ zei ik over mijn schouder. ‘In Leavenworth. We hebben de servers in de kelder gevonden, Beatrice. Mensenhandel. Witwassen van geld. Richard is niet alleen een vrouwenmishandelaar; hij is een verrader. En jij? Jij bent medeplichtig.’
We liepen naar buiten, de koele avondlucht in.
Achterin de gepantserde SUV leunde Sarah tegen me aan. Ze keek naar mijn handen – de handen waarmee ik vroeger haar haar had gevlochten, die nu op een tactisch vest rustten.
‘Mam,’ fluisterde ze. ‘Wie ben jij?’
Ik keek uit het raam terwijl het landhuis in de verte verdween, een duistere herinnering die steeds kleiner werd.
‘Ik ben gewoon je moeder, Sarah,’ zei ik, terwijl ik haar een kusje op haar hoofd gaf. ‘Maar een moeder is ook gewoon een soldaat met een vaste opdracht.’
