Het wordt samen slapen, bed delen of slaapdeling genoemd. In de praktijk betekent dit dat het kind in dezelfde kamer slaapt als de ouders… of zelfs direct in hun bed. Deze praktijk is heel gebruikelijk in de eerste paar levensjaren, vooral om peuters gerust te stellen. Maar naarmate het kind ouder wordt, kan het vaak een bron van vragen of zelfs spanningen binnen het ouderpaar worden.
Waarom komt die vraag rond de leeftijd van 7 jaar naar voren?
In westerse samenlevingen bestaat er een algemene consensus: tot een bepaalde leeftijd wordt het als acceptabel beschouwd om bij de ouders te slapen, vooral bij nachtmerries of angstaanvallen. Na de leeftijd van 7 of 8 jaar zijn sommige specialisten van mening dat het beter is voor kinderen om alleen te slapen om hun emotionele autonomie en gevoel van innerlijke veiligheid te bevorderen. Maar let op: dit zijn algemene richtlijnen, geen universele regels.
Nachtangsten: een normale fase
Ook na hun zevende levensjaar kunnen kinderen nog bang zijn in het donker, nachtmerries hebben of zich gescheiden voelen van een geliefde. Deze angsten horen bij de normale ontwikkeling en zijn geen teken van een bepaalde kwetsbaarheid. Het belangrijkste is om ze niet te bagatelliseren. Zeggen « het is niets » kan hun angst soms juist verergeren. Omgekeerd helpt luisteren, geruststellen en het kind steunen om zich begrepen en veilig te voelen.
