‘Loop maar zelf,’ lachte mijn moeder. ‘Dat krijg je ervan als je met een nobody trouwt.’ Dus dat deed ik. Ik klemde mijn boeket vast en liep alleen, terwijl ik mijn ouders hoorde fluisteren over hoe ‘klein’ en ‘beschamend’ mijn bruiloft wel niet was. Ze hadden geen idee wie er in die stoelen zat. Toen de deuren opengingen en de burgemeester opstond, gevolgd door een senator en mijn schooldirecteur, hielden mijn ouders eindelijk op met lachen – en beseften ze wie hun ‘nobody’ eigenlijk was…

En voor het eerst in lange tijd had ik, toen ik mijn broer omhelsde, niet het gevoel dat ik ook aan de verwachtingen van mijn ouders voldeed.

Weken verstreken. De bruiloft werd een verhaal dat iedereen vertelde – mijn vrienden lachten erom hoe ik mijn boeket recht in Jenna’s gezicht had gegooid (« Ik heb er nog steeds een blauwe plek van, gek! »), Daniels kinderen schepten op dat ze met « de vrouw van meneer D » hadden gedanst. Foto’s doken online op, werden getagd en opnieuw getagd: Daniel en ik die breeduit lachten, kinderen die zich op de dansvloer verdrongen, de burgemeester die een gek gezicht trok op een foto uit een fotohokje.

Mijn ouders hebben niet gebeld.

Ik ging weer naar school. De eerste dag dat ik mijn klas binnenliep met mijn ring om, viel het de kinderen meteen op.

‘Juffrouw L, u bent nu getrouwd!’ riep een van hen uit. ‘Betekent dat dat u Beyoncé niet meer leuk mag vinden?’