Drie dagen later belde een vreemde. Hij vertelde dat hij tientallen jaren eerder met mijn moeder had samengewerkt. In het begin van haar ziekte had ze hem gevraagd iets voor haar te bewaren. Hij legde uit dat ze in het geheim een bescheiden rekening op mijn naam had geopend – niet als een verborgen erfenis, maar als een gebaar van dankbaarheid. Hij bracht ook een brief die ze had geschreven toen ze nog helder van geest was. Daarin uitte ze haar dankbaarheid voor mijn geduld, mijn zorg en mijn besluit om bij haar te blijven. Op dat moment begreep ik dat herinneringen kunnen vervagen, maar liefde laat haar eigen sporen na. Wat ik haar had gegeven, was zichtbaar en uiteindelijk kwam het naar mij terug – niet in de vorm van geld, maar in de vorm van de diepe, onwrikbare rust van de wetenschap dat ik de juiste keuze had gemaakt.
