Jada werd veroordeeld tot een taakstraf en kreeg een enorme boete opgelegd. Wanhopig, blut en alleen spoorde ze me nog een laatste keer op.
Ik was op kantoor, bezig met het afronden van mijn stage, toen de receptioniste belde. « Er is een hysterische vrouw in de lobby. »
Ik liep naar buiten om Jada te zoeken. Ze zag eruit als een spook – warrig haar, manische ogen, vuile kleren aan. Ze zag me en viel op haar knieën voor de beveiliging en mijn collega’s.
‘Miranda!’ jammerde ze, terwijl ze de zoom van mijn rok vastgreep. ‘Alsjeblieft! Zeg dat je de huur betaalt! Derek is weg! Ik kan de kinderen niet kwijtraken! Jij bent hun tante!’
Ze probeerde mijn liefde voor hen nog een laatste keer als wapen te gebruiken.
Ik keek naar haar neer. Ik wachtte op het schuldgevoel. Ik wachtte op de drang om het recht te zetten. Maar er kwam niets. Alleen een diep, hol verdriet.
Ik deed een stap achteruit, buiten haar bereik.
‘Ik heb ze drie jaar lang opgevoed, Jada,’ zei ik, mijn stem echoënd in de marmeren lobby. ‘Je hebt je nooit als een echte moeder gedragen. Dit is de consequentie die je moet dragen. Ik zal je deze keer niet redden.’
Ik waarschuwde de beveiliging. Ze begeleidden haar snikkend naar buiten, terwijl ik terugliep naar mijn bureau om de toekomst op te bouwen die zij had proberen te vernietigen.
Zes maanden later.
Ik stond op de bovenste verdieping van een kantoorgebouw in Las Vegas en keek hoe de neonlichten aansloegen tegen de donker wordende woestijnhemel.
Ik had mijn stage met de hoogste cijfers afgerond. Het bedrijf bood me een vaste baan aan als Junior Systeemanalist. Mijn startsalaris was hoger dan wat Jada en Derek in drie jaar tijd samen hadden verdiend. Ik woonde in een modern appartementencomplex waar de stroom nooit uitviel.
Oma Lorraine kreeg kort na de hoorzittingen een lichte beroerte. De schaamte was te groot voor haar. Zonder mijn inkomen werd ze opgenomen in een door de staat gefinancierd verzorgingstehuis aan de rand van Reno. Het ruikt er naar ontsmettingsmiddel en spijt. Ze belt wel eens. Ik neem nooit op.
Mijn aandacht blijft gericht op de onschuldigen.
Ik heb met een financieel adviseur gesproken en een beschermd onderwijsfonds voor Justin en zijn broers en zussen opgericht. Het fonds wordt vrijgegeven zodra ze achttien worden. De juridische voorwaarden zijn waterdicht: Jada mag er geen cent van aanraken.
Justin woont bij een pleeggezin dat zijn interesse in techniek stimuleert. We mailen elkaar wekelijks. Ik heb hem beloofd dat zijn toekomst veilig is, en ik kom mijn beloftes na.
En Jada?
Ze werkt de nachtploeg in een 24-uurswasserette in een achterbuurt om haar boetes af te betalen. Ik zie haar daar soms voor me, onder het flikkerende tl-licht, vuil ondergoed van vreemden opvouwend, haar rug pijnlijk van het zware werk waar ze zich altijd te goed voor voelde.
Eindelijk ervaart ze de gevolgen van haar keuzes.
Ik draaide me van het raam af en pakte mijn leren map. Ik zag mijn spiegelbeeld in het glas – een vrouw die niet langer moe en niet langer bang was.
Ik stapte de vergaderzaal binnen, klaar om leiding te geven. Ik was door het vuur van familieverraad gegaan en was er als gepolijst staal uitgekomen.
Gedeeld DNA is geen zelfmoordpact. Soms is het meest liefdevolle wat je kunt doen, een muur bouwen, de deur op slot doen en jezelf beschermen.
