« Clara, we hebben nergens heen te gaan! » riep mijn vader. « Elena heeft het huis ingenomen! We moeten bij jou blijven tot dit weer over is! »
‘Blijf je bij me?’ Clara lachte hysterisch. ‘Weet je wat er gebeurd is? Victor wordt aangeklaagd voor fraude omdat hij de leningen niet kan terugbetalen. De huisbaas heeft ons net een uitzettingsbevel gegeven! We zijn morgen het penthouse kwijt!’
« Maar… we zijn familie! » riep Linda. « We hebben je altijd het beste behandeld, Clara! We hebben je alles gegeven! »
‘En daarom ben je nu nutteloos voor me!’ schreeuwde Clara, haar gezicht vertrokken van woede. ‘Je hebt op het verkeerde paard gewed! Je hebt Elena als vuil behandeld, en nu is zij een koningin en ik niets! Dit is jouw schuld! Als je haar niet op de grond had laten liggen, had Marcus ons niet vernietigd!’
“Clara, alsjeblieft!”
‘Begrijp je het dan niet?’ siste Clara. ‘Ik hou niet van je. Ik hield van de levensstijl die je me beloofde. Als je me dat niet kunt geven, zijn jullie gewoon twee oude lasten. Ga weg!’
Clara draaide zich om en liep terug naar de liften, waardoor onze ouders in de stromende regen op de stoep achterbleven.
Mijn vader zakte tegen het glas. Mijn moeder zat op haar Louis Vuitton-koffer en huilde. Niet om mij. Niet om hun kleindochter. Maar om het koude, harde besef dat de dochter die ze zo bewonderden een afspiegeling was van hun eigen oppervlakkige ziel.
Ik heb de monitor uitgezet.
‘Gaat het goed met je?’ vroeg Marcus, terwijl hij over mijn rug wreef.
‘Ik voel me…’ Ik zocht naar het juiste woord. ‘Lichter.’
Hoofdstuk 6: Een nieuwe dageraad.
Zes maanden later.
De zeebries op het landgoed Blackwood in de Hamptons was anders dan de lucht in de stad. Hij was schoon. Zoutig. Vrij.
Ik zat op het terras en keek hoe de zonsondergang de hemel in paarse en gouden tinten kleurde. Leo zat op mijn schoot en giechelde terwijl hij probeerde mijn zonnebril te pakken.
Marcus kwam naar buiten met twee glazen ijskoude limonade. Hij ging naast me zitten en legde zijn hand op mijn knie.
‘Ik heb vandaag een brief gekregen,’ zei hij zachtjes.
