‘Je bent naar de medische faculteit geweest, je kunt betalen,’ siste mijn tante, terwijl ze haar greep op de wijnfles verstevigde. Ik zei haar dat ik haar zoon geen 80.000 dollar voor Georgetown zou geven. De fles spatte tegen mijn hoofd uiteen, bloed stroomde door haar witte keuken terwijl mijn familie me smeekte om ‘gewoon akkoord te gaan’ in plaats van 112 te bellen. Dat deed ik niet. Uren later lagen mijn CT-scan en foto’s van mijn wonden in de inboxen van negen medische tuchtcommissies – en tegen de ochtend hadden alle medische faculteiten gereageerd.

Misschien had ik dat niet gedaan.

Het litteken op mijn slaap ving het licht weer op toen ik wegliep, een klein glinstertje in de immense, drukke stroom van licht rondom het ziekenhuis.

Het stoorde me niet.

Het deed me eraan denken.

Van wat ik had overleefd.

Van de lijn die ik had getrokken.

De keuze die ik had gemaakt om alles te documenteren, om te spreken, om te weigeren geweld te slikken omwille van het in stand houden van de façade van een gezin.

De wereld buiten het ziekenhuis draaide gewoon door, vol mensen die geloofden dat familie onvoorwaardelijke verplichtingen inhield. Dat succes een prijs had die je verschuldigd was aan iedereen met wie je bloed deelde.

Maar in mijn leven, in mijn ziekenhuis, in mijn beroep had ik voor iets anders gekozen.

Niemand kan zich een plek in de geneeskunde kopen met het bloed van een ander.

Niet op mijn vloer.

Niet in mijn familie.

Nooit meer.