‘Ze werkt in een ziekenhuis,’ snauwde Patricia. ‘Ze kan zichzelf behandelen.’
Ik lachte.
Het klonk als een lelijk, verstikt geluid, met een vleugje hysterie. De absurditeit verzachtte de schok effectiever dan de pijn zelf.
Ik drukte mijn handpalm tegen mijn slaap om de bloeding te stelpen. Warm vocht sijpelde tussen mijn vingers door, liep langs mijn pols naar beneden en trok in de manchet van mijn witte blouse. Het gesteven katoen was al meer rood dan wit.
Niemand bewoog zich.
Mijn hartslag bonkte in mijn oren. Mijn zicht werd wazig.
Als je wacht, zei die stem in mijn hoofd kalm, kun je je bewustzijn verliezen. En als je je bewustzijn verliest, zijn zij het die beslissen of en wanneer er hulp wordt ingeroepen.
Ik greep met mijn vrije hand in mijn zak. Die beweging veroorzaakte een nieuwe golf van duizeligheid, maar ik beet op mijn tanden en zette door, terwijl ik met mijn vingers naar mijn telefoon tastte.
‘Elizabeth—’ begon Michael, terwijl hij een stap in mijn richting zette.
Ik rukte de telefoon uit mijn handen en keek hem woedend aan, terwijl er bloed in mijn ogen druppelde.
‘Raak me nog eens aan,’ zei ik, elk woord met pijn in mijn stem. ‘En jullie worden allemaal aangeklaagd.’
Mijn stem klonk vreemd in mijn eigen oren – afstandelijk, echoënd, alsof ik onder water was – maar er moet genoeg vastberadenheid in hebben gezeten om hem te doen aarzelen.
Hij stopte.
‘Neem afstand,’ zei ik.
Dat hebben ze gedaan.
Mijn duim gleed onhandig over het scherm. De cijfers werden wazig. Ik knipperde met mijn ogen tot ze uitgelijnd waren en drukte ze toen één voor één aan.
Negen.
Een.
Een.
Het kwartje viel.
« 112, wat is uw noodsituatie? »
‘Hoofdletsel,’ zei ik. Ik hoorde mezelf, hoorde de lichte slissen, de moeite die het kostte om de woorden eruit te krijgen. ‘Aanval met een wapen. Ernstig bloedverlies. Ik heb een ambulance nodig op…’ Ik ratelde Patricia’s adres op zoals ik het adres van het ziekenhuis talloze keren vanuit een ambulance had opgesomd, het ritme in mijn geheugen gegrift: straat, stad, postcode.
‘Mevrouw, bent u gewond?’ vroeg de centralist.
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik ben het slachtoffer. Fles tegen mijn hoofd. Ik ben arts. Ik heb onmiddellijk vervoer nodig.’
Er viel een stilte. Toen de centraliste weer sprak, was haar toon veranderd. Mensen reageren verschillend op bepaalde trefwoorden. Dokter. Hoofdletsel. Aanval.
‘Oké, mevrouw,’ zei ze. ‘Er is een ambulance onderweg. Blijf aan de lijn. Hoe ernstig is de bloeding?’
‘Onbeheersbaar’, zei ik. ‘Meerdere snijwonden. Mogelijk een schedelfractuur. Zeker een hersenschudding.’
‘Hulp is over vier minuten onderweg,’ zei ze. ‘Is de aanvaller er nog?’
Ik keek naar Patricia.
Ze zag er kleiner uit dan ik haar ooit had gezien. De woede die haar een minuut geleden nog had gedreven, was van haar gezicht afgetrokken en had plaatsgemaakt voor angst. Haar handen trilden. Haar blik schoot steeds heen en weer tussen mijn hoofd en de groeiende plas bloed op de vloer.
‘Ja,’ zei ik. ‘Ze is hier.’
‘Wat is haar relatie tot u?’ vroeg de centralist.
“Ze is mijn tante.”
Het woord smaakte onbekend in mijn mond, alsof het bedorven was, als zure melk.
Ik bleef op de grond liggen, mijn hand tegen mijn hoofd gedrukt, mijn telefoon tegen mijn oor, terwijl mijn familie in een halve cirkel om me heen stond, niet zeker of ze mochten bewegen of praten. De ijzergeur van het bloed was nu overweldigend en prikte in mijn neus en keel.
Glasscherven glinsterden in het rode licht op de tegels. De onderkant van de wijnfles stond op het aanrecht, de gekartelde randen weerkaatsten het licht als tanden.
Bewijs, dacht ik.
De ambulancebroeders waren er sneller dan de centralist had voorspeld. Het was misschien wel vier minuten, maar het voelde als veertig. Pijn duurt nu eenmaal lang.
Twee ambulancebroeders in marine-uniformen stormden de voordeur binnen, de jongere met de EHBO-tas, de oudere met de brancard. Ik herkende ze allebei, wat een opluchting was. Behandeld worden door iemand met wie je dinsdag nog ruzie had gehad tijdens een personeelsvergadering is niet ideaal. Behandeld worden door een vreemde hielp me te doen alsof ik gewoon weer een van die traumatische zondagavondincidenten was.
Ze keken me aan en liepen weg.
‘Vrouw, veertiger, hoofdletsel, actieve bloeding,’ zei de jongere, terwijl hij al handschoenen aantrok. ‘Bloeddruk?’
Zonder op een antwoord te wachten, wikkelde hij de manchet om mijn arm. Het klittenband schuurde tegen mijn huid.
‘Honderd over zestig,’ zei hij een paar seconden later. ‘Versnelde hartslag. Pupillen?’
De oudste klapte een zaklampje open en scheen ermee in mijn ogen.
‘Ongelijk’, zei hij. ‘Links traag.’
‘Ik ben arts,’ zei ik tegen hen. ‘Hoofd van de afdeling interne geneeskunde in het County General Hospital. Ik heb een nekkraag nodig voordat jullie me verplaatsen.’
Ze wisselden een snelle blik. We kennen elkaar allemaal, ambulancepersoneel en SEH-medewerkers, ziekenhuismanagement. Roddels verspreiden zich sneller dan laboratoriumuitslagen. Ik zag het moment waarop mijn naam in hun geheugen gegrift stond.
‘Mevrouw, we helpen u graag,’ zei de oudere.
Ze schoven de stijve kraag voorzichtig om mijn nek, waardoor mijn ruggengraat werd gestabiliseerd. Elke lichte beweging van mijn hoofd veroorzaakte nieuwe pijnscheuten in mijn slaap.
‘Dat is de dader,’ zei ik, toen ze me op de brancard tilden. Mijn stem klonk nu dunner en vermoeider. ‘Patricia Henderson. Dat is het wapen op de toonbank. Er waren meerdere getuigen.’
De oudere ambulancebroeder knikte eenmaal. « De politie zit ons op de hielen, » zei hij.
Terwijl ze me de keuken uit rolden, wierp ik nog een laatste blik op mijn familie.
De tranen stroomden over Sarahs wangen en haar schouders trilden. Michael zag er grauw uit, alsof iemand al het bloed uit zijn gezicht had gezogen. Jason stond daar met de inschrijfformulieren in zijn handen geklemd, de randen nu karmozijnrood gekleurd doordat ze de vloer vlak bij mijn hoofd hadden geraakt.
Geen van hen reikte naar mij.
Buiten flitsten rode en blauwe lichten tegen de donkere novemberhemel. Een politieauto stond achter de ambulance, met stationair draaiende motor. Een agent stapte uit toen ze me inlaadden. Ik zag haar met Patricia praten, notitieboekje in de hand, haar mond strak gesloten.
De deuren zwaaiden dicht.
De ambulance rook naar ontsmettingsmiddel, koffie en de vage geur van adrenaline van anderen. Mijn wereld kromp tot het rechthoekige stuk plafond boven me, zo groot als een paperback, en het gezicht van de ambulancebroeder dat steeds even in beeld verscheen terwijl hij infuuslijnen controleerde, de halskraag aanpaste en het rapport doorgaf.
« Vrouw, 42 jaar, hoofdletsel, mishandeling met een stomp voorwerp, » zei hij via de radio. « Ground Control System 14, vermoedelijk een kleine subdurale verwonding, meerdere snijwonden aan de hoofdhuid, hevige bloeding onder controle. Verwachte aankomsttijd zes minuten in het County General Hospital. »
De spoedeisende hulp van County General was op zondagavond altijd een chaos. Mensen deden stomme dingen in het weekend. Alcohol, ruzies, eenzaamheid, verveling – wat de oorzaak ook was, uiteindelijk belandden ze op een brancard onder de tl-verlichting.
Maar toen die schuifdeuren opengingen en ze me naar binnen rolden, voelde ik de energie veranderen.
« Dat is dokter Mitchell, » zei iemand.
Iedereen keek om. Verpleegkundigen die tot dan toe met gecontroleerde urgentie hadden gewerkt, bewogen zich plotseling sneller. De baliemedewerkster verliet zelfs haar computer.
‘Jezus, Liz,’ mompelde een van de technici. ‘Wat is er gebeurd?’
‘Aanval,’ zei ik. ‘Een familielid. Fles tegen het hoofd. Ik heb een CT-scan nodig. En iemand van de neurochirurgie moet stand-by staan.’
‘Breng haar naar Trauma Drie,’ klonk een stem die ik herkende.
Dr. James Warren, een van mijn artsen op de spoedeisende hulp, verscheen naast me. Zijn donkere haar was warrig en zijn operatiekleding verkreukeld. Hij was getraind om in crisissituaties een neutrale uitdrukking te bewaren, maar zijn ogen verraadden hem toen hij mijn gezicht zag.
‘Elizabeth,’ zei hij zachtjes. ‘Vertel het me. Wat is er gebeurd?’
‘Aanval,’ herhaalde ik, omdat het makkelijker was om het klinisch te houden. ‘Mijn tante. Wijnfles. Linker slaap. Evenwichtsverlies, geen bewusteloosheid. Misselijkheid, visuele stoornissen. Mogelijk subduraal letsel. Meerdere snijwonden.’
Hij kneep even in mijn schouder. « We hebben je, » zei hij. Toen, luider: « Kom op, mensen. Beeldvorming, maak je klaar. Ik wil hier gisteren al een scanner hebben. »
Traumaafdeling Drie kende ik door en door. Ik had er honderden keren in de hoek gestaan, toegekeken hoe de artsen in opleiding werkten, hen gecorrigeerd, aangemoedigd en soms zelfs geholpen als ze het even niet meer wisten. Nu lag ik er middenin, met felle lampen op me gericht en mijn eigen bloed op de lakens.
De verpleegsters knipten mijn blouse en blazer weg, de schaar knipte efficiënt. Koele lucht streek over mijn huid. Iemand streek mijn haar weg van de wonden, de vingers voorzichtig ondanks de haast.
« Twaalf snijwonden, » zei een van de verpleegkundigen na een paar minuten nauwkeurig onderzoek. « Minstens. Sommige diep. Met glas erin. »
‘Fotografeer alles,’ zei ik. Mijn stem verraste me – hij klonk zwakker dan ik wilde, maar wel helder. ‘Documenteer elke wond. Ik wil documenten van forensische kwaliteit.’
Dr. Warren keek me recht in de ogen.
‘Ik ga ermee aan de slag,’ zei hij.
Binnen enkele minuten glipte de ziekenhuisfotograaf de kamer binnen, haar camera om haar nek. De juridische afdeling van het ziekenhuis zou haar na dit voorval praktisch in haar telefoonboek hebben staan. Ze maakte foto’s vanuit elke hoek: het verwarde haar, de rafelige wonden waar bloed uit lekte, de heftige zwelling die de zijkant van mijn gezicht al vervormde.
Elke klik van de sluiter joeg een nieuwe pijnscheut door mijn hoofd, de flits explodeerde achter mijn oogleden als kleine bommen.
De CT-technicus reed een draagbare scanner naar binnen, maar Warren schudde zijn hoofd.
« Ik wil volledige beeldvorming in de radiologie, » zei hij. « Hier gaan we niet mee knoeien. »
Ze reden me door de gangen waar ik normaal gesproken in een laboratoriumjas doorheen liep, terwijl collega’s knikten toen we voorbij kwamen. Verpleegkundigen stopten met praten toen we passeerden. Een conciërge die ik alleen kende als Joe keek op van zijn dweil, zijn ogen wijd opengesperd.
‘Hé, dokter,’ zei hij zachtjes toen we langs liepen. ‘Hou vol.’
De CT-ruimte was koud en stil, de ronde opening van het apparaat gaapte boven me als een mechanisch roofdier. Ze schoven me op het platform, positioneerden mijn hoofd en zeiden dat ik niet mocht bewegen. De scanner kwam met een zoemend geluid tot leven, het ritmische bonzen vulde de stilte.
Het is een vreemde ervaring om in een machine te liggen die naar je hersenen kijkt, terwijl je hersenen tegelijkertijd proberen alle gedachten die je niet wilt hebben, te verdringen.
Ik moest denken aan Patricia’s gezicht toen ze met de fles zwaaide. Niet wild, niet woest – gewoon wanhopig. Ik moest denken aan Jasons verstijfde houding, zijn vingers stevig vastgeklemd aan de randen van zijn toekomst, alsof hij bang was dat die zou instorten als hij losliet.
Ik dacht aan mijn ouders, twee verdiepingen hoger in een andere vleugel – nee, dat was onzin, ze waren hier niet, ze zaten in een verzorgingstehuis. Door de hersenschudding was mijn ruimtelijk inzicht vertroebeld.
Ik dacht aan al die patiënten die ik had gezien, die op dezelfde plek hadden gezeten als waar ik nu zat: op een tafel, onder een scanner, wachtend om te horen of ze zouden sterven aan iets onzichtbaars dat zich in hun schedel afspeelde.
Ik had tegen zovelen van hen gezegd: « Probeer te ontspannen. »
Nu begreep ik de absurditeit van die zin beter dan ooit.
Terug in Trauma Three had Warren de scans binnen enkele minuten op een monitor weergegeven. Hij boog zich over het scherm, zijn gezicht verlicht door de blauwachtige gloed. Toen hij sprak, hield hij zijn stem kalm, zoals hij bij elke patiënt zou doen. Maar hij keek me aan als een collega.
‘Oké,’ zei hij. ‘Goed nieuws en slecht nieuws.’
