« Het is al geregeld, » voegde Thomas eraan toe. « Rekeningen. Overboekingen. Alles. »

‘Dit is nog niet voorbij,’ zei Daniel, terwijl hij opstond. ‘We gaan het aanvechten!’

Thomas gaf geen krimp. « Je kunt het proberen. Maar het zal je niet lukken, want je vader had dat zo gepland. »

Mark staarde naar de tafel.

Daniel schudde zijn hoofd.

Daarna liepen ze weg.

Één voor één.

Ik heb die middag de papieren ondertekend.

Het voelde niet echt aan.

Het geld kwam weken later binnen.

Ik heb eerst mijn schulden afbetaald. Daarna heb ik gerepareerd wat gerepareerd moest worden. Ik heb mijn kinderen naar een groter huis verhuisd, een paar straten verderop.

Voor het eerst in jaren… kon ik weer ademen.

Ik heb precies gedaan wat Arthur vroeg met zijn huis. Ik heb het opengesteld voor de buurt als voedselprogramma.

Gewoon een lange tafel, een functionerende keuken en personeel.

‘s Avonds gingen de deuren open en iedereen die een maaltijd nodig had, kon langskomen.

Aanvankelijk waren het slechts een paar buren.

Toen werd het iets waar mensen van afhankelijk werden.

Niemand at meer alleen.

Er gingen maanden voorbij.

Op een avond kwam Mark onverwachts bij zijn vader thuis aan.

‘Mag ik misschien binnenkomen?’