Binnenin lagen gloednieuwe, dure speeltjes.

‘Ik dacht dat we konden praten,’ voegde hij eraan toe.

Ik ging naar buiten.

“Dit hoeft u niet te doen.”

‘Ik weet het,’ antwoordde Daniel. ‘Maar laten we realistisch zijn. Je hebt zeven kinderen. Dat huis zou een hoop problemen kunnen oplossen.’

“Ik ben me ervan bewust.”

Hij boog zich voorover. « Verkoop het. Verdeel het geld. Iedereen wint. »

‘En wat als ik dat niet doe?’

Zijn kaak spande zich aan. « Dan kies je voor niets de moeilijke weg. »

Ik hield zijn blik vast.

Daniel glimlachte, liet de doos op de veranda staan ​​en liep weg.

Claire kwam later die middag.

Toen ik de deur opendeed, stond ze met boodschappentassen in haar handen.

Verse producten. Vlees. Fruit. Dingen die ik al maanden niet had gekocht.

‘Ik ben hier niet om te discussiëren,’ zei ze. ‘Maar ik begrijp de druk, en jij staat er ook onder. Verkopen is niet egoïstisch. Het is praktisch.’

Ze zette de tassen neer.

‘En het behouden?’

Claire aarzelde. « Het is ingewikkeld. »

“Speciaal voor jou.”

Dat raakte haar wel. Ze maakte geen bezwaar, knikte slechts één keer en ging weg.

Mark kwam de volgende dag.

Geen cadeaus. Geen verzachte toon.

‘Je meent het toch niet serieus dat je het wilt houden?’, zei hij.

“Ik heb nog geen besluit genomen.”

“Dit is niet wat hij gewild zou hebben.”

Ik moest bijna lachen.

“Hij zei letterlijk wat hij wilde.”

‘Je weet niet in welke toestand hij verkeerde,’ antwoordde Mark fel.

‘Ik weet dat hij helder genoeg van geest was om een ​​keuze te maken,’ zei ik.

Mark liep zenuwachtig heen en weer op mijn veranda.

“Je neemt iets af dat van ons is.”

“Je vader gaf me een keuze. Dat is anders.”

Hij stopte en keek me aan.

“Hier ga je spijt van krijgen.”

Ik heb niet gereageerd.

Dus hij liep weg.