Vervolgens documenteerde ik alles: elk hypotheekdocument, elke verborgen rekening, elke verdachte transactie. Ik printte kopieën uit en bewaarde ze bij mijn zus thuis. Ik stopte kopieën in een kluis. Ik bewaarde alles op een versleutelde schijf.
En toen wachtte ik.
Ik wist dat Vincent uiteindelijk weg zou gaan. Mannen zoals hij doen dat altijd. Ze raken verveeld, vinden iemand jonger of besluiten dat ze meer verdienen. Ik moest er gewoon klaar voor zijn als het zover was.
Drie jaar wachten.
Drie jaar lang heb ik toegekeken hoe hij de situatie alleen maar erger maakte.
Drie jaar lang glimlachten we op etentjes, terwijl we wisten dat ons hele leven op drijfzand was gebouwd.
Ik werd erg goed in geduld, en erg goed in doen alsof ik niet wist dat mijn man ons beiden financieel aan het ruïneren was.
Toen Vincent uiteindelijk de scheiding aanvroeg – toen hij het huis, de auto’s, het bedrijf, alles opeiste – moest ik bijna hardop lachen.
Hij vroeg niet om bezittingen.
Hij eiste een schuld op.
Hij wist het alleen nog niet.
Terug in het heden zat ik tegenover Nina Castellano en legde drie mappen op haar bureau. Drie jaar bewijsmateriaal – elk hypotheekdocument, elk leningsoverzicht, elke verborgen rekening. Ze las bijna een uur lang in stilte. Toen ze eindelijk opkeek, was haar gezichtsuitdrukking volledig veranderd.
“Je wist dit al drie jaar.”
‘Ik wachtte tot hij wegging,’ zei ik. ‘Ik wist dat hij uiteindelijk zou vertrekken. En toen hij alles opeiste, eiste hij ook alle schulden op. Dat begrijpt hij gewoon nog niet.’
Nina leunde achterover in haar stoel. Het medelijden was uit haar ogen verdwenen. De bezorgdheid was weg. Wat ervoor in de plaats kwam, was iets wat op ontzag leek.
‘Dus als je de activa overdraagt, ben je van alle zorgen af,’ zei ze langzaam. ‘Hij krijgt de hypotheken, de zakelijke schulden, de leaseverplichtingen – alles wordt zijn eigen verantwoordelijkheid.’
“En mijn erfenis, mijn pensioenrekening – afzonderlijk bezit, nooit vermengd – wettelijk beschermd, veilig ondergebracht in een trustfonds voor mijn zoon.”
Nina zweeg lange tijd.
Toen glimlachte ze.
Een langzame, gevaarlijke glimlach.
‘Mevrouw Dunst,’ zei ze, ‘ik denk dat ik u mijn excuses moet aanbieden. Ik dacht dat u het had opgegeven.’
Ik glimlachte terug.
‘Iedereen denkt dat,’ zei ik. ‘Dat is nu juist de bedoeling.’
Nina keek me eerst aan alsof ik een verdwaald katje was, maar ineens keek ze me aan alsof ze een schaakgrootmeester was.
Ik geef de voorkeur aan de grootmeester. Betere outfit.
De val was al gezet. De cijfers waren gecontroleerd. De documentatie was waterdicht. Het enige wat ik nu nog moest doen, was Vincent laten denken dat hij aan het winnen was.
En niemand – echt niemand – beheerst de rol van waardige verliezer beter dan een vrouw die dit al 15 jaar doet.
De volgende drie maanden waren een masterclass in acteren.
Ik werd precies wat iedereen van me verwachtte: gebroken, verslagen, wanhopig. Ik verscheen op de bemiddelingssessies met rode ogen en trillende handen. Ik sprak zachtjes, aarzelend, als een vrouw die al haar zelfvertrouwen had verloren.
Ik vroeg zo weinig dat zelfs de bemiddelaar zich ongemakkelijk leek te voelen.
‘Ik wil gewoon genoeg geld om opnieuw te beginnen,’ zei ik tijdens onze tweede bemiddeling. ‘Ik probeer niet moeilijk te doen. Ik weet dat het bedrijf zijn levenswerk is. Ik weet dat het huis alles voor hem betekent. Ik wil ons gezin niet nog verder uit elkaar scheuren dan het al is.’
Ik heb een schikking geëist van $50.000 contant, mijn persoonlijke bezittingen en gedeeld ouderlijk gezag over Tyler.
Dat was het.
Vincent stemde onmiddellijk in. Hij verwachtte waarschijnlijk dat ik voor de helft van alles zou vechten – dat is wat elke redelijke advocaat zou eisen. In plaats daarvan vroeg ik om kruimels. Hij keek me over de mediationtafel aan met iets wat bijna op medelijden leek, alsof ik een gewond dier was dat hij genadig uit zijn lijden verloste.
Ik verdiende een Oscar voor die prestatie, of op zijn minst een Golden Globe. Ik kreeg de rol van mijn leven, en mijn enige publiek was mijn leugenachtige, bedriegende, binnenkort failliete ex-man.
Met elke week die voorbijging, groeide Vincents arrogantie. Hij hield op voorzichtig te zijn, hield op te doen alsof hij de redelijke was. Hij begon aan iedereen die het maar wilde horen te vertellen dat ik niet eens had gevochten.
‘Ze gaf het gewoon op,’ vertelde hij aan zijn golfvrienden. ‘Ik bood haar een redelijke schikking aan, en ze accepteerde die zonder een woord te zeggen.’
Lorraine was nog erger. Ze schepte op bij haar boekenclub, bij haar kerkelijke groep, bij elke sociale bijeenkomst die ze bezocht.
“Vincent houdt alles. Die vrouw heeft geen cent gekregen. Ik heb altijd geweten dat ze niet sterk genoeg was voor mijn zoon.”
Om zijn aanstaande overwinning te vieren, kocht Vincent een nieuw horloge voor zichzelf – ter waarde van $15.000.
Ik weet het, want ik zag de afschrijving op de zakelijke rekening.
Hij gebruikte nog steeds bedrijfsgeld voor persoonlijke uitgaven. Hij groef zijn graf steeds dieper. Hij droeg het zelfs tijdens onze volgende mediationbijeenkomst, zodat ik het zeker zou merken.
Hij nam Brittney ook mee uit eten naar La Meson, het Franse restaurant waar we ons 10-jarig jubileum hadden gevierd. Hij plaatste foto’s op sociale media.
« Het leven is mooi als je met de juiste persoon bent, » schreef hij.
De juiste persoon.
Hij bedoelde de persoon die nog niet van zijn schuld afwist.
Ondertussen was Brittney begonnen met het opnieuw inrichten van mijn huis: nieuwe meubels in de woonkamer, nieuwe kunst aan de muren. Ze heeft zelfs mijn keuken grijs geverfd.
Ze heeft het grijs geverfd.
Ik heb drie weken besteed aan het uitzoeken van die saliegroene kleur. Drie weken lang heb ik verfmonsters bekeken, lichtproeven gedaan en mezelf helemaal gek gemaakt in mijn poging de perfecte tint te vinden. En zij heeft er vervolgens met een standaard grijze verf overheen geschilderd alsof het niets was.
Gray vond haar persoonlijkheid leuk. Ze vond haar toekomst met Vincent ook wel aantrekkelijk, vooral nadat ze erachter kwam dat hij blut was.
Heel toepasselijk, eigenlijk.
Diane bleef maar bellen, onder het mom van vriendschap informatie proberend te ontfutselen. Ik speelde het spelletje perfect mee.
‘Hoe gaat het met je?’ vroeg ze dan, haar stem druipend van gespeelde bezorgdheid.
‘Ik wil gewoon dat het voorbij is,’ zei ik tegen haar, terwijl mijn stem een beetje brak. ‘Ik kan niet meer vechten. Ik heb er de energie niet meer voor.’
Binnen enkele uren zou Vincent het weten. Ik kon hem als het ware zien ontspannen, zijn waakzaamheid nog verder laten vallen.
Diane dacht dat ze me voor de gek hield.
Ze fungeerde eigenlijk gewoon als koeriersdienst.
Ook niet eens een erg dure.
Maar terwijl de volwassenen hun spelletjes speelden, keek Tyler toe. En mijn zoon – mijn slimme, oplettende, fantastische zoon – begon dingen op te merken die niet klopten.
Hij zag het nieuwe horloge van zijn vader van $15.000, maar hoorde Vincent zeggen dat ze de schoolreis naar Washington D.C. niet konden betalen. Hij zag de boodschappentassen van Brittney zich opstapelen in de hal, maar hoorde Vincent klagen over geldgebrek. Hij merkte de tegenstrijdigheid op tussen de levensstijl die zijn vader uitstraalde en de excuses die hij steeds maar bleef verzinnen.
Op een avond kwam Tyler naar mijn kleine appartement en ging aan mijn tweedehands keukentafel zitten. Hij keek me aan met die serieuze ogen – zo veel op die van zijn vader, maar met iets wat Vincent lang geleden was kwijtgeraakt.
Eerlijkheid.
‘Mam,’ zei hij zachtjes, ‘is papa echt rijk?’
Ik keek mijn zoon lange tijd aan.
Wat vind je ervan?
Hij was stil en verwerkte alles.
‘Ik denk dat er iets niet klopt,’ zei hij. ‘Ik denk dat hij doet alsof.’
Ik reikte over de tafel en kneep in zijn hand.
‘Vertrouw me maar,’ zei ik. ‘Wacht nog even.’
Mijn 15-jarige had door dat er iets niet klopte, nog voordat twee advocaten en een registeraccountant dat doorhadden.
Ik zou zijn studiefonds moeten factureren voor advieskosten.
Achter de schermen bereidde Nina onze juridische strategie met chirurgische precisie voor. In de belangrijkste scheidingsovereenkomst stond duidelijk vermeld dat ik afstand deed van alle aanspraken op de gezamenlijke bezittingen: het huis, het bedrijf, de voertuigen – alles zou naar Vincent gaan. In ruil daarvoor zou ik een bescheiden geldbedrag ontvangen en vertrekken.
Maar aan die overeenkomst was een addendum verbonden: een gedetailleerde verklaring van aansprakelijkheid. Elke schuld, elke hypotheek, elke lening, elke verplichting die aan die activa was verbonden. Toen Vincent tekende voor alle activa, zou hij wettelijk alle aansprakelijkheden op zich nemen.
De hypotheken zouden dan volledig zijn verantwoordelijkheid worden.
De zakelijke schulden zouden volledig op hem overgaan.
De leaseverplichtingen met betrekking tot de auto’s zouden volledig zijn probleem zijn.
Het stond er allemaal zwart op wit.
Legaal, correct, verwoestend.
‘Juridische documenten zijn net poëzie,’ vertelde Nina me. ‘Saaie, dure poëzie die iemands leven kan verwoesten.’
‘Mijn favoriete soort,’ zei ik.
Twee weken voor de definitieve hoorzitting belde Harold Whitfield, de advocaat van Vincent, Nina op om zijn zorgen te uiten.
« Mijn cliënt neemt aanzienlijke activa over, » zei Harold voorzichtig. « Ik wil graag een volledige financiële audit laten uitvoeren voordat we de deal afronden. Gewoon om alles te controleren. »
Nina hield haar stem neutraal. « Natuurlijk. We zullen u alle benodigde documentatie verstrekken. »
