En het ergste? Ze had het met me willen delen. Ze had gewild dat ik trots op haar zou zijn. Maar ik had die hoop met één ondoordachte zin de grond in geboord.
Nu, elke keer dat ik die boeken in de kast zie staan, voel ik het gewicht van die doos weer helemaal opnieuw. Zwaar, niet vanwege het papier en de inkt, maar vanwege de waarheid die erin schuilt:
Ze had iets buitengewoons opgebouwd. En ik had het bijna verwoest.
