Mijn maag draaide zich om. Schaamte brandde door me heen. Ik wilde dat ze weg was, onzichtbaar, uitgewist uit dit moment dat moest bewijzen dat ik erbovenuit was gestegen. Toen ze naar me glimlachte, haar gezicht getekend door vermoeidheid maar stralend van trots, knapte er iets in me.
‘Pak je schort en verdwijn,’ siste ik.
Haar glimlach verdween. Tranen wellen op in haar ogen. Ze draaide zich om en liep weg, met gebogen schouders, de schortkoorden achter haar aan slepend als gebroken vleugels.
Tien uur later ging de telefoon. Mijn moeder was plotseling overleden.
Op haar begrafenis zat ik er leeg en verdoofd bij, verdrinkend in schuldgevoel. Mensen kwamen hun respect betuigen – buren, collega’s, vreemden van wie ik de gezichten nauwelijks herkende. Een van haar collega’s kwam naar me toe en drukte iets in mijn hand. Het was haar badge.
Maar het was geen gewoon insigne.
